Strategie.


Of ik Facebookvriend wil worden met Ron. Ron zit in de uitvaartzorg. Maar ik ken hem niet. Als ik hem dit via Messenger vraag, geeft hij als reactie dat we elkaar kennen van een gemeenschappelijke vriendin. 

Maar dat wil nog niet zeggen dat ik Ron dan ook ken, of wíl kennen. Ik vraag hem vervolgens naar zijn motivatie om mij als Facebookvriend te inviteren. Zijn antwoord daarop is voor mij onthutsend. Het blijkt niet om vriendschap te gaan, maar om uitbreiding van hun wederzijdse Facebookcontacten. Hij en de gemeenschappelijke vriendin, hebben samen een bedrijf in de uitvaartzorg. Ze willen op deze manier meer info krijgen wat mensen bezighoudt en interessant vinden en daarmee hun visie in de uitvaartzorg aanpassen en zo ook hun ‘strategie!’.

uitvaart

 

Ik was verbijsterd. Strategie en uitvaart vind ik een slechte combinatie. Maar ook deze branche moet met de tijd mee. Hoe gaan Ron en zijn zakelijke partner dit uitvoeren. Alle nieuwe accounts doorspitten en een uitvaartprofiel maken? Een selfie met de overledene komt in mijn bizarre fantasie ineens opborrelen. Of als je nou een echt feestbeest bent volgens je Facebookprofiel dan behoort een kratje bier of stevige borrel met bijbehorende slingers tot de uitvaartmogelijkheden?

 

Misschien als je een veelvuldige ‘liker’ en deler bent van winacties, komen er dan urnen in de vorm van duimpjes? In ieder geval worden geblokkeerde mensen uitgesloten van een toekomstige uitvaart. Dat scheelt weer een hoop gebakkelei en ongemakkelijke toestanden.

 

Ik heb Ron geantwoord dat ik zijn eerlijke toelichting waardeer, maar dat ik geen behoefte heb om mee te werken aan zijn strategie. We hebben vriendelijk afscheid genomen van elkaar.

Strategie/Column/de Gelderlander.

Overweldigend.


Nummertje 87. Ik trek het papiertje uit de houder en neem plaats. Een geruststellende gedachte dat ik niet eindeloos op mijn beurt hoef te wachten. Op het digitale uithangbord knallen de felrode verlichte cijfers mij tegemoet. Nummer 84. Bijna aan de beurt.

38651743_2092583747648214_7717430488536711168_n

–> Overweldigend <–

Ik bevind mij in de apotheek van het Slingeland ziekenhuis, samen met mijn partner, om nieuwe medicatie op te halen. Na een mompelend ‘goedemorgen’ gaan we zitten tussen de overige wachtende mensen. Ik observeer onopvallend de reeds zittende mensen. Naast me een hevig snuivende bebaarde man, die om de 10 seconden stevig zijn lekkende neus ophaalt. Dit luidruchtige gesnuif begint me al snel te irriteren. Gelukkig kan hij al snel zijn medicijnen aannemen en verdwijnt al snuivend. Het wordt weer rustig.

Tegenover mij een oudere grijze man. Klein brilletje óp zijn neus en een dikke snor ònder zijn neus. Gestrekte benen en duidelijk in de relaxstand. Eén lege stoel naast hem een moeder en puberdochter. Moeder met zwart geverfd haar en knalrode grote bril, dochter in flubberige joggingbroek met zo’n wapperkruis en druk in de weer met haar smartphone. Als ze af en toe lacht, verschijnen in haar bleke en magere gezicht enorme kreukels in haar wangen. Het fascineert me. Een ouwelijk gezicht.

Iedereen staart een beetje voor zich uit. Wachtend op zijn beurt of medicatie. Het moeten wachten is niet altijd erg. Dat calculeer je er bij in.

Dan zwaait de deur open en een dame van rond de vijftig komt binnen, intens zwart geverfd piekhaar, skinny jeans aan met hippe kniegaten en scheuren. Een meterslange grof gebreide sjaal om haar nek geslingerd. De ruimte is direct gevuld met haar aanwezigheid en vooral met haar luidruchtige praten. Ze ploft neer tussen grijze snormeneer en moeder met dochter. Geanimeerd steekt ze van wal en praat vijf kwartier in een uur. Een solo voorstelling lijkt het wel. Ken je dat? In nog geen vijf minuten bijna je hele levensverhaal vertellen, het is overweldigend.

Ik kijk mijn partner eens aan en vervolgens de andere kant weer op. Probeer uit alle macht oogcontact te vermijden met deze rateldame. Toch kruisen onze blikken elkaar. En dan zit je gevangen in haar verhaal. Ongewild. Mijn hoofd raakt vol en ik wil weg.

“Uw medicijnen”, zegt ineens de apotheker tegen mij.

Saved by the pill.

Naobers.


Naobers (Column voor: Je doet het in de Achterhoek)

straat

Ken jij je buren? Je ‘naobers’? Links of rechts van je waarschijnlijk wel, maar twee voordeuren verder? En ken je diegene aan het eind van het blok?

Het Achterhoekse woord voor ‘buren’ is ‘naobers’. In Twente heb je natuurlijk ook ‘noabers’, maar dan met ‘oa’. Naobers dus in dit geval, met ‘ao’ omdat ik zelf een Achterhoeker ben en ‘plat praot’ in het dagelijks leven.

 

Ook heb je dan het naoberschap. Dat zijn dan weer de gezamenlijke buren, overwegend wonende in een kleine, sociale en voornamelijk agrarische gemeenschap. Daaruit voortvloeiend heb je de ‘naoberplicht’ waarbij je verplicht bent je buren en alles wat een beetje in je eigen buurt woont en verblijft, bij te staan in raad en daad, indien nodig. Vooral die laatste twee woorden zijn belangrijk. Wanneer is raad en daad van (of aan) je buren nodig en wanneer niet. Is het gewenst en van harte welkom of wordt het misschien wel ervaren als ongevraagde bemoeienis?
Van mijn eigen buren kan ik in ieder geval beamen dat ik ze ‘ken’. Ik weet voor- en achternamen, wat ze doen qua werk, of ze kinderen hebben en wat hun levensloop is tot op heden. Sommige buren wonen net als ik, al ruim dertig jaar in dezelfde straat en dan ‘ken’ je elkaar wel. Er zijn er ook wat die er nog maar een paar jaar wonen en ik moet bekennen dat ik van een enkeling niet eens weet hoe ze heten en wat voor gezicht er achter die voordeur woont.

Vroeger is voor mij nog niet zo heel lang geleden, maar ik merk wel dat destijds in onze straat het begrip ‘buurt maken’ een standaard gewoonte was. Je nodigde als verse bewoner je nieuwe buren uit voor een bak koffie en een drankje, waarbij je contact legde met iedereen. Voor de ‘oude’ buren was het gelijk ook weer een gezellig samenzijn.

Dat zie je tegenwoordig nauwelijks meer. Het voorstel rondje is meestal bij toeval op straat als je elkaar tegenkomt en dan met name in de zomerdagen als je toch al meer buiten vertoeft. Even een hand schudden, voorstellen wie je bent, welk huisnummer je woont, een praatje maken en vervolgens gaat iedereen weer achter zijn eigen voordeur verder met zijn eigen beslommeringen.

De buurt waar ik woon is er een waar we niet wekelijks bij elkaar op de koffie komen, nog niet eens maandelijks. Eigenlijk nooit dus. Er zijn meer de zomerse buitenpraatjes en daar blijft het dan ook bij.

Zo’n twintig jaar geleden was er met de naaste buren in ieder geval een geregeld contact; zoals binnenshuis bij elkaar op visite komen, een avondje gezellig babbelen. Of met de buren twee deuren verder; een leuk potje kaarten of een spelletje doen. Dit is in de loop der jaren steeds meer vervaagt. En dat kan natuurlijk aan de tijdsgeest liggen waarbij iedereen altijd maar druk, druk, druk is maar ook aan het type buren dat je hebt, waarvan ze liever op zichzelf zijn.
Van ‘naoberschap’, zoals het oorspronkelijk bedoeld is, komt op die manier natuurlijk niet veel meer terecht. Als je nauwelijks contact hebt met elkaar, voelt niemand zich geroepen om elkaar bij te staan in raad en daad. Zelfs in noodgevallen vang je wel eens nul op rekest en voelt het teleurstellend als je dan moet uitwijken naar iemand die niet eens in je eigen buurt woont.

Een ernstig zieke buurman verneem je sneller via de social media, dan persoonlijk via de buurman zelf. Naar aanleiding van zo’n gebeurtenis, werden we in mijn buurt toch wel (geschrokken) met onze neuzen op de feiten gedrukt dat het contact onderling behoorlijk verwaterd was. Afspraken werden er toen gemaakt om in ieder geval de banden te verstevigen en dat in noodgevallen altijd een beroep op elkaar gedaan kon worden.
Wat noodgevallen betreft zijn de afspraken nagekomen; àls het uitkwam tenminste. De buurtband aanhalen is er helaas nooit van gekomen. We groeten elkaar vriendelijk en in de zomermaanden zijn er wat meer buitengesprekken, maar daar houdt het dan ook bij op.
Voorzichtig mag ik concluderen dat ‘naoberschap’, in ieder geval in mijn buurt, een nostalgisch woord is geworden. Ik ben benieuwd of jullie als lezers dit ook zo ervaren, of wonen jullie in een fantastische buurt waar ‘naoberschap’ nog steeds springlevend is?

Groeten uut Gaanderen,
Edith van Groningen.

Thee.


Click the link below to read:


Thee (Column voor Doetinchem Leeft).

tea

Thee.

Ben jij een echte koffiejunk? Of meer de verfijnde theeleut? Het schijnen, net als bij bier- of wijndrinkers, verschillende types mensen te zijn. Zonder te willen generaliseren denk ik stiekem toch even aan wat koffie-thee-bier-wijn drinkende personen. De snelle bierslemper, de rustige wijnslurper, de stoere koffieboon of het subtiele theeblaadje.

Zelf ben ik eigenlijk van alles wat. Mij krijg je niet in een bepaald hokje geduwd. Hoop ik dan maar. ’s Morgens bij het ontbijt snort het bekende Senseogeluid vanuit de keuken de woonkamer in en vind ik een bakkie leut – met hete melk – een heerlijk begin van de dag. ’s Avonds nog éénmaal hetzelfde bakkie. En ik ben ook dol op de latte’s en cappuccino’s. Tussendoor een lekker kopje thee dat absoluut in een glas moet en graag verschillende theesmaakjes.

Ben een wijn- èn bierdrinker. Witte, droge wijn. Bij uitzondering half zoet. Rosé en rood, ook lekker. Bier? Graag wel de bieren met smaakjes. Niet het gewone pilsje. Liefst een bokbiertje, Palmpje, oud bruin, trappist enzovoorts.

De aanleiding van deze column zijn de ‘vragen’ labeltjes die sinds enige tijd aan de theezakjes van Pickwick hangen. Deze vragen kùnnen ontaarden in een waar filosofisch gesprek met elkaar (of niet… ligt er maar aan of je wijn- of bierdrinker bent). Inventief bedacht dus van Pickwick, als je stiltes wilt vermijden tijdens het gezamenlijke theedrinken.

Voorbeeld van zo’n labeltjesvraag is: ‘Wat is je favoriete gerecht?’ en: ‘Wat zou je laatste avondmaal zijn?’ Hiermee sla ik twee vliegen in één klap, het heeft allebei met eten te maken. Bij je laatste avondmaal wil je natuurlijk wel je favoriete voedsel naar binnen werken. En simpel is deze vraag eigenlijk helemaal niet. Ik heb minimaal een kwartier zitten prakkizeren wat eigenlijk mijn favoriete gerecht is. En ik lust bijna alles. Ben geen grote vleeseter en een vegetarisch laatste avondmaal zou ik dan ook niet betreuren. Een zoute haring is wel een must. Een lekkere pasta zou er wel in gaan. Witte chocolade. Een crème brûlée als afsluiter. Dit alles vergezeld van een lekkere witte droge wijn.

‘Hoe lang ben je ooit achter elkaar wakker geweest?’ is een ander theelabeltje. Als nachtvlinder heb ik regelmatig de hele nacht mijn ogen open gehad en het ochtendgloren mogen begroeten. Niet omdat ik slecht slaap, integendeel, maar omdat ik houd van de nacht. Dat was bij goede vrienden, waarbij gezelligheid letterlijk geen tijd kende. Of tijdens de jaarwisseling. Of zomaar omdat je nog wat achter je laptop zit te prutsen, te schrijven, te lezen of een goede film tòch nog laat op de avond besluit te gaan kijken. In de nachtelijke uren geniet ik van de rust, de stilte en borrelen inspiraties naar boven. Vrij van de drukte en ruis die overdag de boventoon voeren.

‘Wanneer vind je iemand oud? In welk tijdperk zou je willen leven?’ is het volgende theelabeltje. Misschien als je heel oud bent, wat jaarringen betreft, wil je wel weer terug naar je jeugd. De tijd toen alles nog goed en beter was zegt men dan. Mijn vader zegt altijd: toen was alles echt niet beter. Grote gezinnen, veel monden te voeden, de spoeling was dun er was vaak armoede. Op zijn 9e levensjaar, at hij pas voor het eerst een sinaasappel. Beter dan nu was het niet. Zou je überhaupt wel terug willen naar een bepaald tijdperk? Als vrouw zijnde, ben ik ervan overtuigd dat de huidige tijd gunstiger is voor vrouwen dan ‘vroeger’. Uiteindelijk was het een vrouwonvriendelijke tijd. Geen anticonceptiepil, geen geboortebeperking, grote gezinnen, geen stemrecht, huisvrouw in plaats van kùnnen en mogen werken, gehoorzamen aan de man. Misschien een sneak en peak dagje naar een ander tijdperk, maar dan weer snel terug naar deze tijd. Zodra je alleen maar gaat verlangen naar ‘vroeger’ dan ben je misschien oud. Oud van geest is dan erger dan oud van lijf en leden.

‘Wat is de grootste prijs die je ooit gewonnen hebt?’ vraagt een ander theelabeltje. Van een loterij ben ik nog nooit rijk geworden, doe er niet eens aan mee. Als je je geen zorgen meer hoeft te maken om geld, dan maakt dat je leven vast gemakkelijker, maar niet persé gelukkiger. De miljoenen die er vorige week uitvlogen bij de Postcode Loterij zijn gigantisch en ik gun het de winnaars. En dan zit je thuis al gauw mee te fantaseren. Wàt zou jij doen als je miljonair werd? Het is dan verrassend om te ontdekken dat het eenvoudige wensen zijn. Geen grote villa, geen dikke middelvinger naar je werkgever, geen exorbitante fratsen. Samen tot de conclusie komen, na een rumoerig 2015 en zware hartoperatie bij mijn echtgenoot, dat gezondheid onbetaalbaar is.

 

Inspiratie.


Click the link below to read:


Inspiratie (Column voor Doetinchem Leeft).

inspiration

Inspiratie.

Vandaag invallen voor een andere columnist, of ik dat wil doen was de vraag van Vidal aan mij afgelopen week. Natuurlijk! Doe ik! Vervolgens is het eerste waar je dan aan denkt: waar ga ik deze keer over schrijven? Inspiratie is er meestal wel, maar soms ook even niet. Dan begin ik mijn gedachten te typen en er ontvouwt zich dan een verhaal dat een column genoemd mag worden. Onderwerpen genoeg uiteraard. Dat kan zijn wat je meegemaakt hebt of iets waar je je aan ergert (genoeg meestal) of waar je tegen aan loopt of gewoon de huis-tuin-keuken dingetjes.

Momenteel volg ik twee opleidingen bij de LOI, schriftelijke thuiscursus, omdat ik graag van het schrijven mijn werk wil maken. Als werkzoekende 50+ heb je recht op een scholingsvoucher van het UWV waar ik dankbaar gebruik van maak. Ik heb gekozen voor de opleiding Copywriting Reclame & Web en de opleiding Blogs & Columns schrijven.

In mijn vrije tijd blog ik al via WordPress. Columns schrijven voor Doetinchem Leeft sinds een half jaar en zit ik in het lezerspanel van de Gelderlander. Het is altijd zinvol om te leren hoe een goede blog en column in elkaar horen te zitten. Studietijd dus weer voor mij. Vervelen doe ik mij dan ook absoluut niet, want een werkzoekende is niet iemand die per definitie uitslaapt, de hele dag naar zijn computer en navel staart en zich verder stierlijk verveeld.

Uitslapen is er ook niet bij sinds we onze energieke pup, een Border (Collie-in-de-kop-soms) in huis hebben. Alhoewel ik altijd worstel met het opstaan ‘s morgens, krijg ik wel de meeste energie van een flinke wandeling van bijna een uur en is het genieten van de mooie omgeving die Achterhoek heet. Vrijwel altijd heb ik mijn digitale camera mee of simpelweg mijn smartphone om mooie plaatjes vast te leggen. Bijkomend voordeel is, dat ik inmiddels zo’n zes tot zeven kilo ben kwijtgeraakt. Ik was verbaasd toen ik op de weegschaal stond. Ben niet een frequente weegschaalgebruiker, maar was verrast toen die een aantal kilo’s minder aangaf. Puur en alleen vanwege de lange wandelingen. Een mooie bijkomstigheid.

Na de ochtendwandeling is het tijd voor een ontbijtje met een koffie verkeerd, ik houd van koffie met veel melk erin, eventjes opgewarmd in de magnetron, dan is het lekker warm, liefst in zo’n theeglas.

Een column kan je ook met een bepaald sarcasme schrijven, daar wist ik ook nog wel een onderwerp voor waar we onlangs mee te maken kregen: de buurtcoach en het Zorgplein. Deze column had ook zomaar ‘van het kastje naar de muur’ kunnen heten. Al vanaf begin december zijn we bezig met de aanvraag van een, naar mijn bescheiden mening, simpel WMO pasje voor de regiotaxi, waar mijn echtgenoot straks met de hartrevalidatie gebruik van kan maken. We hebben geen eigen auto en je kan gewoon niet buren (die werken) of familie (weinig en ook werkend) belasten met twee keer per week rijden naar en wachten in het Slingeland.

Gaat niet zomaar even zo’n pasje voor de regiotaxi, nee, moet structureel zijn, wat hartrevalidatie uiteraard niet is. Via het Zorgplein doorverwezen naar de buurtcoach, vervolgens van buurtcoach weer naar het Zorgplein en we mogen in januari 2016 op gesprek komen. Ik moet helaas tot de conclusie komen, dat als je extra zorg nodig hebt in wat voor vorm dan ook,  je een lange adem moet hebben en volhardend moet zijn.

Een column met een positieve inslag zou in deze tijd van het jaar ook wel passend zijn. Kerstdagen en de jaarwisseling. Dan worden we wat weemoedig en blikken altijd even terug op wat we hebben meegemaakt. Vooral wat indruk heeft gemaakt, positief of negatief, blijft je het meeste bij.  Ben zelf altijd een voorstander van positief blijven benaderen, ook al was wat er gebeurde misschien wel negatief. Het brengt je (hopelijk) weer terug tot jezelf en elkaar en benadrukt meestal wat er wel en wat er niet toe doet.

Ik zag onlangs een mooi idee voor het nieuwe jaar. Nee, niet persé goede voornemens. Flauwekul, daar kan je iedere dag van het jaar mee beginnen. Maar het was, dat je een glazen pot neemt en daar iedere dag een klein briefje instopt met wat voor jou die dag positief was. Prachtig idee toch? En zo mooi om dan aan het eind van het jaar 2016 die briefjes allemaal door te nemen en te beseffen dat er zoveel positiefs was. Iedere dag weer. Klein of groot. Je moet het wel willen zien.

Een blij, gelukkig en gezond 2016 gewenst!

Flossen.


Click the link below to read:


Flossen (Column voor Doetinchem Leeft).

flosdraad_horizontaal_vertikaal_725_325_50

Flossen.

Zit ik van de week even het nieuws te kijken, meestal op RTL4, hoor ik dat flossen helemaal niet goed zou zijn voor je tanden en tandvlees, het zou zelfs slecht zijn. Met een ragertje en tandenstoker zou je betere resultaten bereiken.

Wat een wonderlijk verhaal. Zo hoor je jarenlang de mantra van je tandarts: flossen, flossen, flossen om alle overtollige rommel, tandplak en ongewenste bacteriën grondig te verwijderen. Blijkt dat nu achterhaald te zijn.

Nu schijnt er een verschil te zijn of je vakkundig door je mondhygiënist(e) wordt geflost of dat je als amateur thuis aan het ‘touwtrekken’ bent tussen je tanden.

Vergelijkbaar met de professionele klusser en de amateur doe-het-zelver. Heb zelf overigens nooit het nut van de werking van dat gladde draad gezien. Een dramatisch geklungel, waarbij het draad telkens van je vingers glipt en zie dan verder nog maar eens tussen je kiezen te komen. Een ware crime! Heb je een beetje dikke vingers dan heb je echt een probleem, niet dat ik dikke vingers heb, maar kan het me zo voorstellen. Sta je kwijlend voor de spiegel in een poging om tussen je kiezen te komen. Ik gebruik zelf graag ragertjes, veel handiger en een tandenstoker na de maaltijden, waarbij je heerlijk gedachteloos de boel reinigt.

Wat moet je allemaal dan nog geloven wat goed voor je is of niet? Wellicht helpt een sceptische kijk en kritisch zijn en niet klakkeloos alles aannemen, èn, vooral je nuchtere en gezonde verstand gebruiken.

Uiteindelijk leef je maar één keer op deze aardkloot en dat moet je niet laten beheersen door wat anderen willen bepalen wat goed voor je is en gehoorzaam en klakkeloos aannemen dat het dan ook onbetwist beter voor je is. Geldt niet alleen voor je gebit overigens.

Ongerechtigheden verwijderen moet je soms ook toepassen in je eigen leven. Dan heb ik het niet over het gebit, maar over mensen met wie je te maken hebt en met wie je eigenlijk liever niet meer te maken wilt hebben. Dan pas je soms de grondige methode toe, de ragmethode, maar je kan ook subtiel sommige mensen weg flossen. Welke manier je kiest, bepaal je uiteraard ook zelf. Vooral diegenen die er niet meer toe doen. Zijn vaak mensen die je je vrienden noemt, maar eigenlijk dat etiket niet meer waard zijn om te dragen.

Je hebt vrienden en vrienden. Vrienden waarmee je ouwehoert, vrienden waarbij je kan uithuilen, vrienden waarmee je gezellig een avond kan doorbrengen tot in de late uurtjes, kroegvrienden, vrienden die luisteren en vrienden omdat ze nu eenmaal al heel lang vrienden van je zijn en altijd je vrienden zullen blijven.

Dan heb je ook nog Facebook vrienden, die zijn het gemakkelijkste om te verwijderen. Met één muisklik, nou vooruit dan een stuk of drie misschien, en je ziet ze niet meer op je vriendenlijst. Je kan ze zelfs nog blokkeren en daar kom je dan heel gemakkelijk vanaf. Wel de gemakkelijkste methode, maar erg heldhaftig is die natuurlijk niet.

In ‘real life’ is het een stuk lastiger en vergt het vaak even diep ademhalen en slikken, om iemand te vertellen dat een vriendschap over is. Dan zijn we vaak wat minder flink dan via de social media en is het een stuk confronterender.

Dan gebeurt er iets ingrijpends in je leven. Iets wat er behoorlijk inhakt en dat voor jezelf zo heftig is, dat je op zijn minst hoopt en er eigenlijk ook van uit gaat, dat bepaalde vrienden met je meeleven. De ouwehoer vrienden reken je daar vaak niet toe, die zijn er om te ouwehoeren en niet voor de serieuze aangelegenheden. De gezellige avond vrienden ook niet, de kroegvrienden niet, maar het handjevol dat overblijft, daar reken je toch eigenlijk wel op dat je bij ze aan kan kloppen en van zich laten horen. Maar soms dan reken je verkeerd en denk je: heb ik nou dyscalculie of was ik mijn rekenmachine kwijt?

Die ene ongerechtigheid die er dan tussen zit, een soort van hardnekkig tandplak dat er om vraagt grondig verwijderd te worden, kan je voorzichtig wegpoetsen of flossen, maar dat heeft dan toch niet het gewenste resultaat. Tijd voor grondiger werk.

Ik ben rigoureus ingesteld maar overwegend vergevingsgezind. Rigoureus in die zin: iemand die me bewust bedonderd, niet eerlijk is tegen me en onrechtvaardig, ben ik klaar mee en is het over en uit. Vergevingsgezind bij alle overige scenario’s.

Oprechte vriendschappen zijn kostbaar en onverwachte mooie contacten komen soms zomaar aan de oppervlakte drijven. Wees er zuinig op en verzorg ze goed, net als je gebit.

Muziek.


Click the link below to read:


Muziek (Column Doetinchem Leeft).

I love music blog 3 my playlist

Muziek.

Als voormalig nachtvlinder lig ik tegenwoordig meestal vóór doch uiterlijk rond middernacht in mijn bed. Een beetje uitgefladderd (voorlopig), aangezien ik nog geen vampier ben die alleen maar ’s nachts leeft en met een tekort aan slaapuurtjes er niet wil uitzien als een zombie, lijkt het mij verstandig om op tijd erin te duiken.

Het zit uiteraard wel in mijn DNA dat ik bij avond- en nachturen het beste functioneer, maar met een pup van 3 maanden in huis, móet ik wel op tijd weer mijn warme nest verlaten en het vroege ochtendgloren in mijn slaperige ogen toelaten. Ook dat heeft weer zijn charme en tijdens de ochtendwandelingen kan ik echt genieten van de opkomende zon, de nevel over de weilanden met her en der een schapenhoofd daar boven uit of zwart/witte koeien, de ontelbare dauwdruppels die zich nog aan iedere grasspriet vastklampen, de verkleuring van bladeren en stuiterende eikels die aangeven dat de herfst inmiddels is begonnen.

Toen ik onlangs rond middernacht mijn bed instapte, besloot ik nog wat muziek te gaan luisteren via Spotify op mijn smartphone. Daar staan in de playlist uiteraard mijn favoriete muzieknummers. En in het donker van de nacht met alleen het oplichtende scherm van de smartphone en oordopjes in, is het toch intenser genieten van de muziek in je oren en in je brein, omdat je er bewust naar luistert en niets anders doet dan dat.

Muziek geeft troost en vreugde. Maar kriebelt ook je dance moves en maakt je blij. Het kan je laten janken als je verdriet hebt en ik roep dat wel eens bewust op met een bepaald nummer, zodat je je eventjes kan laten onderdompelen in die emotie, waarna je je weer helemaal bevrijd kan voelen. Muziek is altijd gekoppeld aan een herinnering en iedereen heeft wel een heel speciaal nummer dat je terug brengt naar een bepaalde plek, tijd en gebeurtenis.

Het eerste nummer dat ik die nacht beluisterde was ‘Avonden’ van Boudewijn de Groot, supermooi nummer waar je je in kan wentelen en de mooie omschrijving van een relatie die aanvoelt als een warme deken. Daarna nog zijn ‘Verdronken Vlinder’ die associeert met de crematie van mijn zwager.

Zo zijn er veel ‘begrafenis’ nummers die weer de emotie oproepen aan een dierbare die er niet meer is. Dat heb ik bijvoorbeeld ook met ‘November Rain’ van Guns ’n Roses, gedraaid op de crematie van mijn veel te jong overleden neef, slechts 21 jaar geworden. Dat nummer heb ik later grijs gedraaid en gaf troost in het verdriet. Maar ook het nummer dat plotsklaps stopte toen ik crashte met mijn auto en de cd-speler er ook gelijk mee ophield.

‘Halt Mich’ van Lacrimosa, een duitse gothic/metal band, stond ook nog op de playlist van Spotify, prachtige indringende muziek waar ik enorm van houd, de teksten zijn poëtisch te noemen, net als die van Rammstein, of ‘Walking in the Air’ van Nightwish. Keiharde muziek, rauw en ongecompliceerd maar met teksten om van te smullen, één van mijn favoriete genres.

Lacrimosa is niet alleen deze Duitse band, maar staat ook op mijn playlist als titel van het laatste gedeelte van Dies Irae uit het schitterende Requiem van Amadeus Mozart. Dit fabelachtig mooie pareltje herinnert mij aan de crematie van mijn moeder, een stuk dat ze vooraf al had uitgekozen. Maar ook zonder deze herinnering mag ik graag luisteren naar het gehele Requiem.

Ook kom ik nog het up-tempo nummer ‘Blijf veilig bij mij’ tegen van LA the Voices (met toen nog Gordon erin). Totaal eigenlijk niet mijn smaak wat deze groep betreft, alleen net dat ene nummer sprak me erg aan en het vrolijke ritme. Dit luisterde ik altijd vaak toen ik van het station naar mijn voormalige werkgever nog een kwartier moest lopen. Kon je lekker vlot op doorlopen met de i-pod shuffle en via koptelefoon in je oren.

En mijn jeugdsentiment is ‘Saturday Night Fever’ van de Bee Gees met de dance moves van John Travolta uit de gelijknamige film, die ik ontiegelijk vaak al heb gezien.

Ik ben muzikaal opgevoed, van jongs af aan en speel een aantal muziekinstrumenten, heb nog een jaar conservatorium gedaan en heb dan ook een hele brede smaak van muziekgenres dat mij met de paplepel is ingegeven. Van klassiek tot en met hedendaagse muziek en alles wat daar tussen zit. Muziek is vooral gevoel en emotie en loopt altijd als een rode draad door mijn leven en is altijd mijn grote vriend.

En zo luisterend naar mijn playlist, werd het ongemerkt toch nog een latertje die nacht. Maar heb wel heerlijk geslapen en werd weer fris en fruitig wakker.

Accu.


Click the link below to read:


Accu (Column voor Doetinchem Leeft).

accu-01

Accu.

Het is vrijdagmorgen en rond 7.00 uur word ik wakker. Eindelijk eens een nacht wat langer kunnen slapen, want de maand augustus was een hectische tijd.

Mijn accu is opgeladen en de woeste golven lijken gekalmeerd.

Waar ik in mijn vorige column schreef over ziekenhuisopname van mijn partner en een overleden hond, ziet het er inmiddels op dit moment weer wat rustiger uit.

Soms vallen dingen ongelukkig samen en is de timing ronduit beroerd, nu begint het langzaamaan weer wat overzichtelijkere vormen aan te nemen.

Mijn partner is 31 augustus geopereerd in het Radboud UMC te Nijmegen. Een eerdere dotterpoging mislukte en er is toen uiteindelijk besloten om toch voor de bypass operatie te gaan. Waar men eerst uitging van 3 bypasses zijn het er uiteindelijk 5 geworden inclusief een nieuwe hartklep. Heftig en zwaar.

De ‘O-Day’ (operatiedag’) was enorm spannend en niet alleen hij, maar ook ik voelde de spanning als een grote knoop in mijn maag die maar niet weg wilde. Uiteindelijk zijn ze na ruim 7 uur opereren erin geslaagd om het hart te fixen en is het heftig als je je partner als een hulpeloos en gesloopt hoopje mens ziet liggen op de intensive care. Inmiddels zijn we alweer een paar dagen verder en stapje voor stapje gaat hij vooruit.

Het begin van herstellen is begonnen en er is nog een hele lange weg te gaan.

Voordat hij in het ziekenhuis terecht kwam en we nog absoluut niet konden vermoeden wat ons te wachten stond, waren we al wezen kijken naar een nieuwe viervoeter in ons leven.

Ondanks dat het nog maar anderhalve maand geleden is dat onze oude snurker het leven liet, waren we toe aan nieuw leven in de brouwerij, omdat we van honden houden en niet omdat we de leegte en het gemis willen opvullen.

Ieder verwerkt het op zijn eigen manier, maar we waren het er wel over eens dat er plek was voor nieuw gezelschap.

Zelf ben ik bijzonder gecharmeerd van de Schapenbegrazing Doetinchem. Je ziet ze vast wel eens, Siebe met zijn schaapskudde in Doetinchem en omstreken. Ook Gaanderen doen ze regelmatig aan, waar de kudde bij de Bielheimerbeek staat te grazen of dwars door ons dorp trekt. (Ook al zit er een shoarma/dönerzaak Hamza Baba bij ons in het dorp die de schapen weer op een heel andere manier bekijkt.) We zagen dat hun Border Collie Lotus mama was geworden van een nestje pups en het karakter van een Border Collie goed te hebben bestudeerd is onze keuze weloverwogen gemaakt.

Op 21 augustus jl. was het zover en heb ik de pup opgehaald, waar mijn partner niet bij kon zijn want exact op deze dag had hij de mislukte dotterpoging ondergaan. Dan is het allemaal zo dubbel, want er lijken twee levens naast elkaar te lopen: het ziekenhuis en mijn echtgenoot en mijn thuisleven met mijn dochter. Hier tussenin navigeer ik momenteel en neem daarbij heel wat rotondes. De zorg voor de jonge pup is een tijdrovend klusje, vergelijkbaar met een peuter. Deze jonge viervoeter moet nog zoveel leren en in deze belangrijke puppyfase moet je dat goed aanpakken, zodat je er later ook nog veel plezier aan beleeft.

Tussendoor de ziekenhuisbezoeken aan mijn partner die gelukkig, ondanks alles, heel goed begrijpt dat het niet iedere dag bezoektijd kan zijn.

En aan het einde van weer een volgepropte dag lijkt het alsof de maand augustus en de zomer aan je voorbij gegaan zijn. Nachtvlinderen is er momenteel niet meer bij.

Mijn mobiele telefoon draait overuren door het bellen en ‘appen’ naar mijn partner in het ziekenhuis en naar belangstellenden die willen weten hoe het gaat. Niet alleen dié accu moet inmiddels dagelijks opgeladen worden, maar ook die van mijzelf.

Onze pup is inmiddels na 2 weken een stuk ‘rustiger’, de nachten zijn vrij van gejoel en geblaf. Ik kan slapen tot een uurtje of 7 in de morgen en hoef niet meer om 6 uur mijn bed uit. Hij lijkt zijn ritme gevonden te hebben en begint onze huisregels te kennen en we raken gewend aan elkaar.

‘Kump goed’ zeggen we dan vaak hier in de Achterhoek. Soms lijkt het een loze uitspraak en denk je erbij: ‘joa joa, het zal wel’. Maar je weet immers nooit hoe sterk je bent, totdat sterk zijn de enige keuze is die je hebt en door mijn positieve karakter in te zetten en prioriteiten kunnen stellen wat wel of niet belangrijk is, houdt je de boel draaiende en raakt de accu nooit helemaal uitgeput.

Rollercoaster.


Click the link below to read:


Rollercoaster (Column voor Doetinchem Leeft).

Bartje

Rollercoaster.

Na het nachtvlinderen in mijn vorige column, waarbij ik op dit moment op het klokje zie dat het inmiddels toch alweer 02.31 uur is en ik bevestigen kan dat ik echt een gereïncarneerde mot moet zijn, is het op de doorkabbelende televisie na: stil.

TV Gelderland heeft inmiddels de zoveelste herhaling van ‘Zomer in Gelderland’ gehad en presentatrice Angelique Krüger kan ik inmiddels foutloos playbacken, zèlfs haar giebelende lachje. Ondertussen ben ik bezig op de laptop met de broodnodige bankzaken en onderneem ik wederom een poging mijn mailbox drastisch te gaan opruimen, maar als ik de ruim 1400 mails zie staan, zakt de moed bijna naar mijn blote voeten. Ik werk toch dapper en volhardend een paar pagina’s weg en ga over op iets leukers en waar ik meer zin in heb: mijn column voor deze week.

Stil dus. In mijn vorige column had ik het nog over de snurkende hond naast me. Ik had niet kunnen bedenken dat een week later deze luidruchtige snurker er plotsklaps niet meer zou zijn. De zonnige zaterdagmorgen van 18 juli leek er eentje te worden zoals alle andere zaterdagen. Ochtendwandeling, ontbijtje, koffie. En uit het niets ging het ineens goed fout die morgen. Op een draf naar de dierenarts, en bij vertrek van huis hadden we al het gevoel dat het voor hem een enkele reis zou gaan worden. Conclusie van de dierenarts was een herseninfarct. Niets meer aan te doen. Het belang van een dier staat bij ons in zo’n geval voorop en dan is euthanasie een prachtige dood. Verdrietig en tranen met tuiten als je het leven ziet wegglijden uit die lieve viervoeter. Elf jaar geworden. Een Cavalier King Charles, waar we drie jaar volop van hebben mogen genieten. Een ‘erfstuk’ van mijn zwager zei ik altijd, drie jaar terug overleden, en er was toen niemand die voor zijn hond kon zorgen. Bij ons was er toen op dat moment, een half jaar na het overlijden van onze allereerste hond, een Jack Russell, weer ruim plek in ons huis en in ons hart voor deze Cavalier.

Met het overlijden van deze snurker verdween ook de laatste levende link met mijn zwager.

En dan is het ineens oorverdovend stil. Je dénkt dat je nog een snurkje hoort, maar dat is dan toch een ander geluid blijkbaar. Met het achteruit schuiven van een stoel, kijk je eerst achterom of hij er niet tegenaan ligt en je niet per ongeluk op een staart of poot staat: hoeft niet meer. Je mist de post die nu geruisloos op de deurmat valt: werd anders altijd met luid geblaf begroet. De dartele blijheid als je thuis kwam. Die starende blik als je brood smeerde bij het aanrecht: er zou maar eens een plaatje worst over zijn. Een hond mis je meteen als hij er niet meer is. Er is echt iemand weg uit de roedel.

Vervolgens wordt twee weken later mijn partner, via de huisarts per ambulance naar het ziekenhuis gestuurd met serieuze hartklachten. Waarvan we eerst dachten dat het allemaal wel zou meevallen. Misschien hartfilmpje maken bij de huisarts, misschien luchtwegproblemen? Nee dus, ga maar naar het ziekenhuis en na een aantal grondige onderzoeken, waaronder een hartkatheterisatie, troffen ze twee hartkransslagaders aan die behoorlijk vernauwd waren. Dat is even flink schrikken en zet je in een soort van survivalstand en deels automatische piloot. Maar het kan je ook soms angst aanjagen. Het is immers wel het hart en niet een blindedarm.

Ziekenhuisbezoeken, dingen regelen, ziekmelden bij de werkgever, taken overnemen en je maakt aardig wat vlieguren op een dag. Veel kostbare tijd gaat op aan wachten. Wachten op onderzoeken. Wachten op de MRI scan in Nijmegen. De uitslag daarvan bepaald weer de behandeling: dotteren òf dubbele bypass. Spannende tijden. Je leeft dag bij dag en denkt maar niet te ver vooruit. Je relativeert op de rustige momenten het leven en beseft dat het zomaar mis kan gaan en het maakt je kwetsbaar. Het leven ‘an sich’ is fragiel. In een ‘split second’ kan je zomaar weg zijn of je leven krijgt een totaal andere wending.

De zomerse ongemakken, zoals de vliegenplaag, waarvan we inmiddels het ergste wel gehad hebben en de oprukkende wespeninvasie waar we nog doorheen moeten en het puffen en zwoegen omdat het tropisch warm is, zijn in dat opzicht wel de minste problemen. Maar dat realiseer je meestal pas als er iets ingrijpends gebeurd in je leven (cliché) en dan ga je alles weer relativeren. Van rollercoaster naar carrousel.

Nachtvlinder.


Click the link below to read:


Nachtvlinder (Column voor Doetinchem Leeft).

Nachtvlinder

Nachtvlinder.

In het diepe holst van de nacht, waarbij het hele huis stil is en gezinsleden al geruime tijd in dromenland vertoeven, zit ik te bedenken wat ik ga schrijven in mijn tweede column voor Doetinchem Leeft. Het enige dat de nachtelijke stilte telkens verstoort is de hond die luidruchtig naast me ligt te snurken. Af en toe even “ssshhh” op de Cesar Milan wijze om de snurk te onderbreken en de rust te laten wederkeren. De achterdeur is nog lekker open en de zinderende hitte van de afgelopen week heeft inmiddels ook het huis verlaten. Ik wip de kroonkurk van een flesje koude Desperado (flavoured with tequilla) en zit me ondertussen rot te krabben omdat een mug het blijkbaar leuk vond in mijn scheenbeen en voet te bijten.

Onderwerpen genoeg om aan te snijden of waar ik mijn mening wel over wil ventileren. Neem ik een serieus onderwerp en iets zwaars? De Griekse crisis? Of iets diepzinnigs? Wereldproblematiek? Of filosoferen over het leven an sich?

Misschien past dat niet eens bij deze tijd van het jaar om bloedserieus te zijn. De zomervakantie gaat bijna van start en iedereen lijkt langzaamaan in een soort van ‘slow modus’ te gaan, verheugen op de vrije tijd, het niet meer klokslag zo laat op hoeven staan, hopelijk nog heel veel warm en zonnig weer, op vakantie gaan of lekker thuis blijven. Lekker niks doen en luieren als Aard Luiaard.

De komkommertijd is langzamerhand weer een feit, een typisch zomers mediaverschijnsel. Qua televisie merk je al dat herhalingen van tv-programma’s meer schering dan inslag zijn. Soms zijn de herhalingen al van zo lang geleden, dat je niet eens meer zeker weet of het misschien toch niet nieuw is? Blijkbaar was de impact ervan niet zo heel erg groot en is dat al weer uit het geheugen gewist. Als je destijds een aflevering gemist hebt dan is het natuurlijk wel weer nieuw. Ieder nadeel zijn voordeel. De televisie staat hier langzamerhand meer uit dan aan en de cliffhanger van GTST is inmiddels ook achter de rug, dus Nederland kan gerust zijn.

Ondertussen neuzel ik achter mijn laptop nog even rond op mijn Facebook en zie de berichten langskomen van FB-vrienden. Wat ik echt leuk vind of in meeleef geef ik een duimpje en reageer waar nodig of zomaar spontaan. Even mijn eigen status weer een update geven omdat het leuk is om te delen en een ander er ook mee te vermaken. Berichten van pagina’s die ik ooit al eens een ‘like’ heb gegeven zie ik voorbijkomen en lees ik. De regionale krant begint langzamerhand ook met komkommernieuws te komen en gaat het niet over een levensgevaarlijke spin die in Nederland rondwaart, dan wel de gangbare nieuwsberichten, zowel landelijk als regionaal. Berichten die er soms wel en soms niet toe doen. Even een blik op mijn Twitter account, en ik zie een paar ‘vind ik leuk’ meldingen op mijn Instagram en voeg weer wat leuke foto’s toe om te delen met anderen en bekijk leuke foto’s van volgers en geef ze ook een ‘like’. Connecties en andere voorbijgangers hebben mijn LinkedIn bekeken en ik kijk even nieuwsgierig of dat misschien niet een potentiële toekomstige werkgever zou kunnen zijn en mijn WordPress blog heeft weer wat ‘hits’ erbij.

Mijn social media is op orde, ben behoorlijk zichtbaar op dat gebied. Bij het UWV kan de cursusleidster tevreden zijn. Omdat ik 50+ ben en werkzoekende kreeg ik enige tijd geleden een oproep om mee te doen aan de cursus ‘Succesvol naar Werk’. Verplicht uiteraard, dat dan weer wel. Maar met open mind ben ik er naar toe gegaan en ik moet zeggen het is een gezellige groep van zo’n 14 personen die allemaal in een soortgelijk schuitje zitten. Social media en netwerken lijken het sleutelwoord van deze cursus te zijn. Bij gebrek aan internet maakte je vroeger gebruik van kruiwagens. Lijkt wel wat op elkaar.

Ik zie dat buiten het donker inmiddels zijn intensiteit begint te verliezen en neem mijn laatste slok Desperado, sluit de achterdeur en deze nachtvlinder gaat het naderende ochtendgloren gebruiken om te gaan slapen en de hond snurkt gewoon door.

Charmant Accent.


Click the link below to read:


Charmant Accent (Column voor Doetinchem Leeft).

charmant accent

Charmant accent.

Voorstelrondje: ik ben Edith van Groningen en niet alleen Doetinchem Leeft, maar zeer zeker óók het prachtige dorp Gaanderen, waar ik geboren en getogen ben. Mij is niets gevraagd, maar ik was zo vrij mezelf naar voren te schuiven of ik ook columns mocht gaan schrijven voor Doetinchem Leeft. Eigen initiatief. Superleuk dat ik welkom werd geheten en van de partij mocht zijn. Schrijven is mijn passie. Ik blog op WordPress en schrijf al jaren voor het lezerspanel van de Gelderlander (op zaterdagen bij toerbeurt, editie Achterhoek). Ik ben momenteel voor het eerst in mijn leven werkzoekende: ‘inbetween jobs’ zoals men dat ook wel eens noemt. Mijn ultieme doel is om van het schrijven, het jongleren met woorden, letters en teksten, mijn werk te kunnen maken.

Ik ben er trots op om in Gaanderen en in de Achterhoek te wonen. Waar velen het platteland gillend verlaten, vind ik het hier nog steeds uitstekend vertoeven. En als je dan de victoriebeelden van onze Superboeren ziet afgelopen zondag, dan doet dat je hart wel groeien van trots. Zijn toch maar mooi onze blauw-witte ‘boeruh!!’ Dit hoort bij onze Achterhoek. En zo’n mooie documentaire over 40 jaar Normaal… schitterend. Ik proat dan ook plat, oftewel dialect, maar weet mezelf ook uitstekend te verwoorden in het ABN, wat echter door ‘niet-plat-proatenden’ gelijk opgemerkt wordt, omdat er een ‘charmant’ accent te horen is.

Doet me herinneren aan een telefoongesprek dat ik ooit had met een goed-doel-stichting: ook op eigen initiatief. Deze organisatie zou kleding komen ophalen. Dus kledingkasten flink uitgemest en in de daarvoor speciaal bestemde zakken gestopt en aan de weg gezet. Wat er gebeurde die dag was he-le-maal niets en ‘s avonds kon ik de boel weer onaangeroerd naar binnen halen. Daar kan ik dan niet zo goed tegen. De dag erna contact opgenomen met deze organisatie en de dame aan de andere kant de kwestie uitgelegd en gevraagd waarom de kledingzakken niet opgehaald waren. Ze was niet echt gecharmeerd van mijn vraag en vond het duidelijk een gevalletje: waar-maak-jij-je-druk-om? Ze wist me zowaar te vertellen dat ze geen enkel idee had dat er een kledingzakken-ophaal-ronde was voor hun organisatie. (Pardon?!) Ja, vertelde ze me, daar hebben de goede doelen waarvoor het opgehaald gaat worden niets mee te maken. (Huh?!) Een andere organisatie plant ophaalrondes in voor goede doelen en die bepalen zelf welk doel dat is. Gaat dus buiten het goede doel om dat op de kledingzak vermeld staat. (Zei ze.) Ik was lichtelijk perplex en wat uit het lood geslagen. Een bijzondere manier van inzamelen. Ik kon nog het telefoonnummer van die ophaalorganisatie krijgen als ik meer informatie wou hebben daarover. Neuhhh… zei ik, hoeft niet. De toon van het gesprek werd er niet ‘gemuudeluker’ op. Maar de klap op de vuurpijl was toch wel haar opmerking: ‘u praat wel heel apart, zo anders…’ en dat was overduidelijk bedoeld voor mijn ‘charmante’ accent, dat bij opborrelende emoties, maar ook in de relaxstand, duidelijk mijn dagelijkse ‘plat proaten’ verraad en waarbij je dan niet meer bewust ABN articuleert. Ik kon het dan ook niet nalaten om haar nog een sneer toe te werpen: ‘ja, dat zal mijn Achterhoekse dialect wezen mevrouw… bijzonder voor u misschien, voor mij dagelijkse kost’.

Lang geleden had ik nog wel eens zo’n gevoel van gêne: verrek, ze horen dat ik een plattelander ben… maar dat waait wel weer over, dat krampachtige je best doen om perfect ABN te praten. Wat blijft is het plattelander en plat-proater zijn. Dat zit immers in je roots en moet je nooit verloochenen.

Shopblog DIO drogist: nagellak, tandpasta en haarkleuring.


Deze keer een shop blog, want een paar weken geleden was ik weer eens bij de DIO drogist in Gaanderen (te Boekhorst), waar ik regelmatig kom voor allerlei verzorgingsproducten, lekkere geurtjes, een leuk nagellak kleurtje, medicijnen of homeopatische producten.

Thuis gekomen met een aantal producten leek het me wel leuk om daar een review over te gaan bloggen. Bij deze dan.

Als eerste een nieuwe tandpasta: Himalaya Neem en Pomegranate tandpasta. Deze belooft 100% vegetarisch te zijn en vooral: VRIJ van fluoride en VRIJ van sacharine en VRIJ van parabenen. Voor mij een trigger waar ik vrolijk van wordt en hoefde ook niet lang na te denken om deze tandpasta te kopen. Dat deze drie onderdelen er niet in verwerkt zitten vind ik alleen maar uitstekend en ben ik een groot voorstander van, omdat we heel goed zonder deze ingrediënten kunnen en ze op de lange duur ook nog eens schadelijk voor ons lichaam zijn.

Deze Himalaya tandpasta, zag er qua verpakking al heel biologisch uit, een bruin geribbeld kartonnen doosje met er om heen een papieren wikkel met de merknaam erop.tandpasta himalaya

De smaak van deze tandpasta is in ieder geval heel prettig. Aangenaam milde mint smaak (verkregen uit muntbladeren), en verder ook een soort van zoethout smaak in mijn mond. Wellicht komt dat door de Xylitol, dit is een natuurlijke zoetstof dat verkregen wordt uit de berkenboom en voorkomt plak. Het poetst lekker weg en heeft niet die superscherpe mint smaak, waarbij je na 1 minuut al het gevoel krijgt dat je mond in brand staat. De kleur van de tandpasta neigt naar een beige kleur die soms ietsjes transparant lijkt.

De ingrediënten ‘biologische granaatappel extract’ en ‘neemblad extract’, zorgen voor gezond tandvlees en zijn een sterke antioxidant en hebben een reinigende werking. Het is 99% organisch, Fair Trade, duurzame landbouw is er toegepast en gebaseerd op de Ayurveda leer en heel belangrijk: NIET getest op dieren en 100% vegetarisch.

In een eerdere review blog heb ik een andere Himalaya tandpasta ook al eens besproken.

De prijs is wat aan de hogere kant dan de gemiddelde tandpasta: zo rond de 8,00 euro.

Vervolgens kwam ik een leuk nagellakje tegen van Maybelline Color Show: nummer 661 Ocean Blue. Een mooi diepblauw kleurtje met een piepklein glittertje erin.ocean blue nailpolish

Het flesje is helaas niet zo heel erg groot, de kleur is echter wel heel mooi, maar je moet ‘m wel 2x aanbrengen, anders krijg je niet dezelfde kleur zoals die in het flesje zit. Eén laagje nagellak is echt te weinig. Dus ik ben wel benieuwd hoelang ik ermee ga doen als je het telkens 2x moet aanbrengen. Het kwastje van dit flesje is helaas niet een breed kwastje, wat je tegenwoordig steeds meer ziet. Breed kwastje is wel fijner en vaak kan je in 1, hooguit 2 streken de nagel al kleuren.

Toen zag ik ook nog een hele leuke topcoat staan. Blank met goudkleurige splintertjes erin. Zo mooi! Helaas een merkloos type. Geen enkele naam staat er op en dat is wel weer jammer, want het is een superleuke topcoat die je bij veel kleuren kan gebruiken. Ik heb deze inmiddels gebruikt bovenop de Ocean Blue van Maybelline en krijg er al veel positieve reacties op, vooral omdat het type glitter zo opvalt en het ziet er lekker glossy uit. glitternagels

Inmiddels heb ik de Ocean Blue al ruim 2 weken op mijn hand- en voetnagels zitten en vorige week even ietsje bij getipt en daarna de gouden glimmertjes topcoat er over heen gelakt. Dat is nu inmiddels ruim een week geleden, in totaal dus ruim 3 weken en ik doe er alles mee en ben zeer tevreden over de houdbaarheid.

De Maybelline kost je ongeveer een kleine 4,00 euro en de gouden glimmer topcoat is ook ongeveer hetzelfde.

En last but not least had ik nog een kleurtje nodig voor mijn haren om ze even bij te werken tot aan de volgende kappersbeurt. Ik ga altijd naar Mea Vota in Gaanderen waarbij de eigenaresse Helga een andere rode kleur had gebruikt dan normaal. Deze kleur bleek toch wat minder lang intens rood te blijven en vandaar even een goedkoop kleurtje erin omdat ik het nog te vroeg vond om weer te laten knippen.

Nou, ik heb het geweten, het pakje van rond de 10,00 euro van Naturtint in de kleur mahonie blond vond ik ronduit slecht.Wat mij besloot om juist deze te kopen was het volgende: géén ammoniak, plantaardige ingrediënten en niet getest op dieren.

Er zit wel een mooi compleet pakket in het doosje: handschoenen, een zakje shampoo, tube conditioner en uiteraard de kleurontwikkelaar met de gebruiksaanwijzing. Allemaal goed geregeld en aan gedacht, makkelijk in gebruik, prima aan te brengen en goed uitspoelbaar. naturtint haarverf

Alleen valt de kleur heel erg tegen. Op de verpakking staat een dame afgebeeld met toch wel wat meer mahonie kleur. De realiteit (uiteraard afhankelijk van je eigen haarkleur) was een stuk fletser. Mahonie blond vond ik ook al wel een rare benaming. Maar ik dacht dat het wellicht een wat lichtere mahonie versie zou worden. Nee, het viel echt tegen. Niet mooi intens rood en na een week of twee was het al helemaal weg. Ook de uitgroei was helemaal niet goed weggewerkt met deze haarkleuring.

Gelukkig is het bij Mea Vota helemaal goed gekomen. Nu heeft Helga een color booster erbij gebruikt (nieuw in het kleurassortiment) en deze houdt na 4 weken nog steeds goed zijn intense rode kleur.

Tot zover mijn shopblog over een paar producten van de altijd vriendelijke DIO drogist in Gaanderen, waar je ook erg goed geholpen wordt en het gezellig winkelen is. Ook zonder dat je geholpen zou willen worden kan je daar lekker relaxed rondkijken.

 

 

 

 

Mars zuiveltoetje van Danone


Ik ben nieuwsgierig aangelegd en nieuwe producten in de winkel trekken altijd mijn aandacht en ik probeer ze altijd graag even uit.

Zo ook vorige week in de supermarkt, zag ik in het zuivelschap ineens toetjes staan met Mars en Twix van Danone.mars toetje

Als er een vraagteken zichtbaar gemaakt kon worden, dan had je die boven mijn hoofd kunnen waarnemen op dat moment. Echt, ik dacht, wat zullen we nou krijgen? Mars of Twix in een toetje?

Misschien lekker voor de chocoladeliefhebber en ach, ze waren in de aanbieding (ter promotie) en omdat ik geen Twix liefhebber ben, maar een voorkeur voor Mars heb (en ook die eet ik maar 1x per jaar overigens) heb ik de Mars versie meegenomen. Met name voor mijn dochter, omdat die wel van een lekker of apart toetje houdt en eentje voor mezelf om uit te proberen.

Het folie kan je er af trekken van het bakje en dan komen er twee compartementjes tevoorschijn. In het ene (grootste) gedeelte zit een gezoet yoghurtje en als je het een keer doorroert komt er nog een soort van caramelachtig iets tevoorschijn dat je door elkaar kan roeren. Net als met de Mars reep er ook caramel tussen zit.

In het kleinste bakje zitten welgeteld 12 ronde bruine chocoladebrokjes, waarvan de binnenkant een soort van Marsreep structuur probeert na te bootsen. Met een knak kan je de linkerkant omkieperen en in het rechtergedeelte storten, waar de yoghurt met caramel inzit.

Even roeren en je kan het opeten. Dit is een persoonlijke review en mijn persoonlijke mening is dan ook dat dit een afschuwelijk toetje is. Bah bah bah. Zo enorm zoet, dat na de eerste hap het glazuur je bijna spontaan van je tanden afspringt.

Het enige dat je doet denken aan Mars, zijn de 12 bolletjes die je in de yoghurt doet.

Wellicht is dit een leuk toetje voor heel slecht etende kinderen en heb je de illusie dat het beetje zuivel ‘gezond’ zou zijn… nou, forget it… Het bakje bevat 120 gram en bevat 192 kcal. Dat is enorm veel en uiteraard zit er een enorm gehalte aan suikers in.

Danone heeft best leuke producten hoor, maar dit soort uitschietertjes mogen ze van mij weglaten. Geen herhaling dus voor de Marstoetjes. Voor wie van zoet houdt prima, voor wie daar niet van houdt, zou ik het ook maar niet eten.

Er zijn echt wel betere alternatieven, bijvoorbeeld gewoon yoghurt met lekker vers fruit erin… veel gezonder en beter.

Rituals – luxe verwennerij


Ooit heb ik via een kerstpakket eens een setje producten gekregen van Rituals: bodyscrub, douchefoam, body cream en bodymist met de licht geparfumeerde geur Organic Rice Milk & Cherry Blossom. Ik was gelijk om.

Wat een heerlijke geur, licht vanille/kokos-achtig, aangenaam en iedere dag dat je het gebruikt is het genieten van de heerlijke geur. Nog steeds kan ik genieten van deze geur en het verveeld nooit.

Dat is ook de filosofie geweest van de oprichter van Rituals in 2000, Raymond Cloosterman: van je dagelijkse rituelen iets bijzonders maken en wel op zo’n manier dat die je een geluksmomentje geven.rituals filosofie

Uiteindelijk zijn onze dagelijkse rituelen zoals douchen, je gezicht en lichaam verzorgen, deodorantje, scheren, parfummetje opdoen en ja, zelfs afwassen, zulke ingesleten bezigheden geworden, dat je deze rituelen best wel wat extra schwung zou mogen geven, zodat deze rituelen bijzondere momenten gaan worden.

Dat lukt met de producten van Rituals heel erg goed.

Zoals ik al eerder aangaf aan het begin van deze blog, de dagelijkse crème van de lijn Rice Milk & Cherry Blossom vind ik na al die jaren nog altijd iedere dag heerlijk geuren, iedere dag tijdens het aanbrengen kan ik er echt bewust van genieten. Niet alleen de geur, maar ook de structuur van de cream is luchtig en makkelijk smeerbaar op je huid. De douchefoams zijn mirakels mooi, echt een mooie dot zacht schuim komt er uit de bus en is het een rijkelijk en zacht gevoel als je het over je huid insmeert en je ermee wast.

De bodyscrubs zijn werkelijk een heel bijzonder iets. De grove structuur had ik nog nooit zo gezien. Kristalachtige brokjes zitten er in een pot waaraan suikers zijn toegevoegd, waardoor je deze grove structuur krijgt. Je lichaam is nog nooit zo zacht geweest na een bodyscrub van Rituals en het laat na goed afspoelen een licht olieachtig laagje achter op je huid. Dit laagje voel je door de zachtheid van je huid, maar laat geen vlekken achter in kleding en is niet te vergelijken met bijvoorbeeld massageolie.

Je hebt ook voet- en handscrubs, deze zitten in een tube en bevatten hele kleine korreltjes en voor je gezicht een nog verfijndere structuur.

Bodymist zijn mooie glazen flesjes met diverse geuren die je als een nevel over je lichaam kan sprayen, het heeft subtiele geuren en lang niet zo zwaar als een parfum. Persoonlijk vind ik het ook wel lekker om het als een wolkje te laten neerdalen op nog natte haren, of even lekker over je beddengoed te nevelen.

Afgelopen week ben ik nog even bij de Rituals in Doetinchem geweest, dit filiaal zit er nog niet zo heel lang, maar is een verademing als je binnenstapt. Je krijgt het gevoel dat je in een andere wereld bent, relaxed en sfeervol met een luxueuze uitstraling. Personeel is bijzonder (oprecht) vriendelijk. In het midden staat een mooie wastafel met een bijzondere waterloop waar je de producten mag laten uitproberen. Ze scrubben je hand of doen een lekkere handcrème op en zo kan je verschillende geuren en structuren uitproberen. Fijn is ook dat van elk product er een duidelijke ‘tester’ staat, waardoor je naar hartelust kan voelen en ruiken.

rituals collageIk had vorige week een tube Rice Scrub gekocht en ik zag mooie doosjes theesoorten liggen. Ik ben gek op thee en dan met name verschillende smaken en het doosje met de mooie rozen sprak me aan met de smaak Ginger & Rose. Ik houd van gember en rozen zijn ook lekker en je moet ergens beginnen, de keus is groot en je kan niet alles meenemen.

Naast het filiaal (stand alone winkel) Rituals in Doetinchem is er ook nog een Shop in Shop bij de V&D in Doetinchem, producten zijn natuurlijk hetzelfde maar voor de sfeer en service kan je beter naar het filiaal zelf gaan.

De prijs/kwaliteit verhouding klopt eigenlijk wel, het zijn zulke mooie producten die er bijzonder smaak- en stijlvol uitzien en stuk voor stuk zo lekker ruiken, zo’n mooie structuur hebben en je telkens weer laten genieten, dat je daarin je eigen keuze moet maken of je dat er voor over hebt.

Naast Rituals heb ik ook gewone en goedkopere producten, want de prijzen van Rituals zijn wel wat hoger dan het gemiddelde doucheschuim, deodorant of scrubcrème of thee, maar eerlijk is eerlijk, de kwalititeit van de producten van Rituals is de prijs absoluut waard.

En last but not least: alle producten van RItuals worden niet op dieren uitgetest en de verpakkingen worden uit duurzame materialen gemaakt.

Dat is voor mij persoonlijk (en zou het voor iedereen moeten zijn) de prijs meer dan waard.

Healthy Pe♥ple – gezonde sappen met superfruit


Regelmatig komt mijn dochter thuis met zo’n klein flesje van 200 ml. Healthy Pe♥ple sap. De vorm, het lettertype en het etiket stralen een leuke eenvoud uit en de informatie is duidelijk.

Nieuwsgierig geworden, wat al in mijn aard zit, heb ik van de één liter pakken eens twee smaken uitgeprobeerd.

Mijn favoriete fruitsmaken die ik altijd wel lekker vind: als er maar iets met kokos in zit 🙂 dus de keuze kokos-ananaswater was snel gemaakt.

Healthy People sappenMijn interesse voor de superfruitjes zoals açai, goji, cranberry zijn groot, in ieder geval probeer ik het altijd uit, proeven hoe ze smaken en het in normale mate gebruiken, kunnen deze fruitsoorten nooit verkeerd zijn. De tweede smaak die ik dan ook meegenomen heb is de variant: açaibes en rode vruchten.

Het pak met kokos-ananaswater was het snelste leeg, deze vind ik namelijk erg lekker. de kleur is licht/gelig, troebel en is heel lichtzoetig en fris om te drinken, de kokossmaak is overduidelijk aanwezig en je proeft het lichte ananas smaakje ook goed. Het mooie is dat in deze smaak geen suikers zijn toegevoegd. De verhouding kokos en ananas vind ik verrassend goed, er zit namelijk 50% kokoswater in en 30% ananas. Er zijn sappen waar beduidend minder in zit dan dat ze op de verpakking beweren dat er in hoort te zitten. Zie mijn review over het Aardbei & Caja dubbeldrankje van Appelsientje.

De kokos-ananas drank is verder aangevuld met witte druivensap, citroen en appel. Daarnaast zit er nog saffloer in, dit is een distelachtige plant waarvan de bloemblaadjes vaak als vervanger van saffraan worden gebruikt. Ook heeft saffloer geneeskrachtige eigenschappen tegen hart- en vaatziektes. Ik denk zelf dat deze saffloer ook gebruikt wordt als kleurmaker in de kokos-ananas sap.

Per 100 ml. zit er 32 kcal in dit sapje en drinkt het licht weg zonder dat je er vol van zit. Healthy Pe♥ple moet wel gekoeld bewaard en gedronken worden.

Het tweede smaakje açaibes en rode vruchten vond ik persoonlijk beduidend minder lekker. In ons gezin was ik daarin niet de enige en hebben we het laatste glas weggespoeld door de gootsteen. De smaak vond ik erg gras-achtig/groenig, neigend naar iets muffigs met rubberachtige nasmaak, het laat zich moeilijk omschrijven. De mooie dieprode kleur van het drankje in een glas doet heel anders vermoeden en de eerste slok in je mond lijkt lekker zoetig en smakend naar rood fruit, maar als snel proef je een of andere bijsmaak. Dit pak moet je ook nog eens heel goed schudden telkens, anders heb je aan het eind van het pak meer vezels van fruit dan sap.

De fruitverhouding is van deze smaak beduidend anders: açaibes is maar 5% aanwezig en van het rode fruit is slechts 18% rode druif en 4% framboos. Het merendeel is aangelengd met zwarte bessensap, water en citroensap.

Aan dit sap is ook fructose toegevoegd, dit is een enkelvoudige suiker (een monosacharide) dat van nature in fruit en honing voorkomt. Als je dit samenvoegt met een andere monosacharide: glucose (druivensuiker), dan vormt dat samen het alledaagse (kristal)suiker. Er zit ook aan fructose op zich natuurlijk haken en ogen aan en het is niet persé ‘gezonder’. Voor suiker geldt gewoon: hoe minder, hoe beter het voor je is. De kcal van dit sap zijn per 100 ml. 45 kcal. Wat meer dan bij het kokos-ananas sap.

Healthy Pe♥ple voegt aan slechts 5% van alle sappen fructose toe, en dan met name bij de sappen waarvan het fruit wat ‘bitter’ of ‘zurig’ smaakt. Valt al met al dus best wel mee. Daar kan je als consument zelf ook best op letten en de verpakking goed lezen.

Er zijn enorm veel sappen in hun assortiment en bijzondere combinaties. Het ‘healthy’ moet je niet groter maken dan het is, in ieder geval zijn er geen E-nummers toegevoegd of andere rare stofjes.

Wat het lekkerste is, is een persoonlijke keuze en smaakvoorkeur. Verrassend dat Healthy Pe♥ple een Nederlands bedrijf is dat opgericht is in 2006.

 

Zijn de Bolletje graanrepen echt ‘Goed Bezig!’ ??


Bolletje heeft al veel producten die we wel kennen, naast het bekende beschuitje, knäckebröd, geroosterd brood, roggebrood enz. enz. zijn er nu ook graanrepen met de naam ‘Goed Bezig’.

Verkrijgbaar in 3 hapvarianten: zacht (naturel of appel), krokant (naturel of cranberry) en stevig (naturel).

Poosje terug al eens de zachte variant/appel geprobeerd. Best lekker en vond het eerlijk gezegd meer op ontbijtkoek lijken, qua structuur (zachtheid) maar dan wat gevulder met diverse granen en wat vaster.

Vorige week wou mijn dochter eens de stevige variant proberen. bolletje graanrepen collageWe hadden zoiets van, die zal gewoon wat knapperiger en krokanter zijn, maar my oh my, wat was deze stevige variant eh… stevig… vond het persoonlijk bikkelhard en met verhoogd risico voor je tanden als je er een stuk vanaf wilt bijten. De smaak is tamelijk zoet en je proeft zeker wel de granen erin en ziet ze ook duidelijk zitten, maar die hardheid van zo’n reep vind ik persoonlijk he-le-maal niks. Zelfs met een kopje thee en even dippen in de thee, zorgt er nog niet voor dat ze wat hapbaarder/zachter worden… Deze stevige variant zal ik niet voor een tweede keer kopen. Ik heb mijn eigen tanden nog en dat wou ik graag zo houden 🙂

Ik ga er van uit dat de krokante variant er een beetje tussenin zit, niet te hard en ook niet te zacht. Mijn persoonlijke voorkeur gaat echter uit naar de zachte variant, lekker weg te happen.

Maar dan… ook de zachte niet voor een tweede keer, want mijn ervaring langzamerhand met deze zogenaamde tussendoor snacks en het argument dat ze ‘gezond’ zijn en ‘verantwoord’ trek ik steeds meer in twijfel. Uiteraard kijk ik bij zulke verpakkingen altijd zorgvuldig en kritisch op de achterkant naar de voedingswaarden.

Ik schrik altijd enorm van het aantal kcal. Pèr reep (van de stevige versie) zit er maar liefst 95 kcal in. Ze zijn verpakt per 2 stuks en dan is het denk ik aannemelijk, dat je ze ook allebei op eet. Dan heb je al zomaar 190 kcal naar binnen gewerkt. Je kan naar mijn mening beter 2 bruine boterhammen eten met kaas. Dan heb je in ieder geval minder suikers en verkeerde koolhydraten te pakken. Want wat verder het hoogste scoort zijn inderdaad de koolhydraten (14 gram per reep, terwijl één reep 21 gram weegt…) waarvan 4,5 gram suikers. Verder aan vetten 3,5 gram per reep en het aantal vezels valt reuze mee (lees: tégen) namelijk 1,2 gram per reep.

Al met al is het wel leuk om zulke dingen eens uit te proberen, maar je moet ze niet gaan gebruiken als alternatief voor een normaal ontbijt, wat Bolletje suggereert.

Goed Bezig is de naam van deze repen… maar zo goed vind ik ze niet en een stuk fruit of een normaal belegde boterham is een veel beter alternatief.

Mmmmmmagnum: Pink Raspberry & Black Espresso


Vooruit dan, omdat het zo enorm lekker is, een echte ‘guilty pleasure’, dit keer een review over twee nieuwe Magnum smaken: de Pink Raspberry in een prachtig roze verpakking en de Black Espresso in een bijna kinky verpakking. Aanlokkelijk lekker.

In de aanbieding bij de Coop vorige week en dus mooi meegenomen en heel hebberig bijna, allebei de smaken, vier stuks per pak, voor € 2,- per pak… daar kan je ze toch niet voor laten liggen?

De Black Espresso is echt voor de koffie en pure chocolade liefhebber. Persoonlijk ben ik dat niet, maar houdt wel rekening met andere mensen binnen mijn gezin, waarvan er twee echte pure chocolade fanaten zijn. Ik heb er wel eentje geprobeerd om te proeven natuurlijk, en een beetje noodgedwongen, omdat ik zin had in een ijsje en de Raspberry inmiddels al op was.

collage_20150501160724581_20150501160735545

De Black variant heeft inderdaad een echte donkere koffiesmaak, dit zit gemarmerd in het vanille ijs verwerkt en de knapperige donkere pure chocolade buitenkant met het bekende knakkerige Magnum geluid smaakt ook echt donker en puur. Voor liefhebbers echt lekker. Wel na die tijd je mond goed afvegen, want je krijgt nogal bruinige lippen en mondhoeken 😉

Mijn voorkeur gaat altijd naar witte chocolade (Magnum White) in combinatie met aardbei (Magnum Strawberry) of ander fris fruit of melkchocolade met bijvoorbeeld caramel. Dus deze Raspberry Magnum is echt mijn favoriet. Wist ik van te voren al wel dat ik die lekker zou gaan vinden.

Ook hier is de binnenkant gemarmerd met frambozen smaak en het ijs is schattig lichtroze. De buitenkant heeft een mooie lichtroze shiny metallic achtig kleurtje en het lijkt wel alsof er miniscule glittertjes in verwerkt zitten.

Zal best wel niet, maar dat gevoel had ik ook met de Magnum Marc Champagne vorig jaar, dat was een limited edition i.v.m. het 25-jarig bestaan van Magnum. Die had een zilver metallic kleurtje.

Net als bij de Magnum Raspberry die roze aan de buitenkant, is dit ook maar een dun laagje kleur. Als je er het eerste hapje vanaf neemt, zie je daaronder gewoon chocolade zitten. Is niet erg, maar wel even dat je denkt… hè wat jammer, was leuk geweest dat het helemaal roze was geweest. Maar ach, de smaak is er niet minder om. De Raspberry smaakt lekker fruitig en heeft tegelijk het romige van het ijs met de lekkere chocoladelaag. Of het nou echt framboos is of niet, het smaakt er wel naar.

Uiteraard voor herhaling vatbaar, maar niet te vaak en ik zal de energie (Kcal) toch even vermelden:

de Raspberry Magnum bevat 276 Kcal pèr stuk en de Magnum Black Espresso bevat 238 Kcal pèr stuk.

Het hardnekkige gerucht dat 1 Magnum net zoveel calorieën bevat als 1 pakje roomboter is niet waar. Een pakje roomboter van doorgaans 250 gram bevat ruim 1800 Kcal.

Kortom, geniet er gewoon lekker van en af en toe mag je jezelf best eens verwennen.

www.werk.nl – om te huilen…


In mijn zoektocht naar werk en het ‘in between jobs’ zijn, zoals dat tegenwoordig omschreven wordt, oftewel: zonder betaald werk zitten, ben ik een regelmatige bezoeker van www.werk.nl, de website van het UWV en de gemeente, waar werkzoekend Nederland ingeschreven moet staan als je een uitkering hebt of wilt aanvragen, werk zoekt of wilt solliciteren.

Het persoonlijke gedeelte is je Werkmap, hierin plaats je je CV, geef je je sollicitatieactiviteiten door en wijzigingen.

Je kan alleen maar inloggen met je DigiD, welke je uiteraard wel aangevraagd moet hebben op de website van DigiD, zònder dat kan je tegenwoordig online niets meer, want dit gebruik je ook op websites van de Belastingdienst, Toeslagen, UWV, Mijn Overheid enz.

De website van Werk.nl ligt al enige jaren onder vuur, het zou niet optimaal functioneren, vaak vastlopen, traag zijn, niet kloppen met de werkelijkheid en het cynisme hierover is niet van de lucht.

Met regelmaat van de klok is er al zo wie zo ‘onderhoud’ aan de website, dat vaak in het weekend plaats vind. Wordt altijd wel netjes aangekondigd. Maar is wel irritant als de site soms 2 dagen uit de lucht is. Wellicht denken ze daar dat je als werkzoekende voldoende vrije tijd hebt en zulke offline situaties mogelijk moeten zijn. Verbetering daarna is niet merkbaar en je vraagt je dan wel eens af: wat hebben jullie onderhouden dan?

Eenmaal ingelogd met je DigiD, wordt je welkom geheten en rechts bovenin zie je gelijk een aftelklokje waarmee je in de gaten kan houden hoelang je sessie duurt: 15.00 minuten. In die 15 minuten moet je wel actief bezig zijn en blijven klikken. Mocht je een vacature zien en doorklikken naar een externe website, dan loop je het risico, als je daar langer dan 15 minuten ‘hangt’ dat bij terugkeer naar Werk.nl je weer opnieuw moet inloggen omdat je er dan uitligt. Dit feit vind ik bijzonder irritant en het zou al een hele verbetering zijn dat je zelf kunt bepalen wanneer je uitlogt.collage inlog uitlog

Waar je het meest actief in bent is de Werkmap, dit is persoonlijk en hierin kan je berichten vinden van je werkcoach, documenten, afspraken, sollicitactiviteiten doorgeven enz. Werkcoach is trouwens een te mooi begrip, sinds enige tijd staat er vermeld: e-coach, en dat kan iedere willekeurige medewerker van het UWV zijn. Eerder stond er nog een naam en had je een persoonlijk contactpersoon, nu niet meer. Met evaluatiegesprekken had je ook eerder een vast persoon die je dossier kende, dat is allang niet meer en wisselt enorm.

Het belangrijkste in de Werkmap staat bovenaan: sollicitatieactiviteiten doorgeven. Niet onbelangrijk en ook heel begrijpelijk. Je moet wat doen voor je WW en daarbij wil je natuurlijk ook graag weer aan het werk. Je wordt bij het UWV geacht om minimaal 1x per week een sollicitatie te verrichten. Dat kan ook een inschrijving bij het uitzendbureau zijn of een open sollicitatie, deelname aan een cursus of je laten inschrijven op een vacaturewebsite.

Vergeet je dit in te vullen (daar is iedere 4 weken een aftel limiet voor) dan heb je een probleem. Niet direct, maar bij een evaluatiegesprek met je werkcoach, wordt je daar fijntjes op gewezen. Persoonlijk had ik dat ook eens een periode niet ingevuld, maar wel gesolliciteerd. Bij de ene werkcoach krijg je een waarschuwing of de opmerking dat er eigenlijk ook niet veel vacatures zijn en bij de volgende krijg je een opdracht mee in de Werkmap dat je die alsnog in een Excel bestand moet doorsturen, en daar krijg je meestal een week de tijd voor.

Doe je dit niet of ben je te laat met invullen dan wordt je per ommegaande gekort op je WW-uitkering. Meestal is dat 25% en voor een paar maanden, maar dat kan natuurlijk verschillen per persoon. Daar heb je niks tegen in te brengen en het gebeurd gewoon. Dus meestal overkomt je dat nooit of slechts 1x en dan vul je zeker iedere week wat in.

Wat dit systeem dan gaat ‘aanmoedigen’ is, als er geen geschikte vacatures zijn, dat je dan gaat solliciteren op vacatures, waarvan je bij voorbaat al weet dat het niets gaat worden. Je weet al dat je te oud of te jong bent, dat je nèt niet die opleiding hebt gehad en nèt niet aan die ene functie- of ervaringseis kunt voldoen of nèt wat te ver weg woont… kortom je matcht niet met het gevraagde profiel. Je kan er dan donder op zeggen dat je een afwijzing krijgt (als je mazzel hebt dàt je er eentje krijgt…).

Persoonlijk zoek ik op Werk.nl altijd naar vacatures door géén functie in te vullen, maar te zoeken op alles wat op een bepaalde afstand binnen mijn postcodegebied ligt. Ik begin altijd met 5 km rondom mijn postcode en dat levert gemiddeld zo’n 65 vacatures op.

Leuk aantal om eens door te gaan spitten. Deze 65 vacatures heb ik de afgelopen periode eens wat nauwkeuriger bekeken en kom tot de conclusie dat meer dan de helft niet eens meer bestaat of een soort van datapool is voor uitzendbureaus, zodat ze een voorraadje personeel kunnen gaan opbouwen om werknemers uit te kiezen zodra er wat is.

Er zijn vacatures die er al zo’n twee jaar in staan en welke ik, al was het alleen al uit nieuwsgierigheid, nagebeld heb. Sommigen nemen niet eens op, lijken wel niet te bestaan, en had eens een man aan de lijn (buiten adem, moest van ver komen schijnbaar) die gelijk al zei dat het fysiek heel zwaar was en niets voor een vrouw en dat ze op dit moment niks hadden, maar de vacature gewoon lieten staan voor het geval dat…

Een heel ruim aantal vacatures bestaat niet eens meer. Niet de vacatures die al weken of standaard er op staan, nee, sommigen pas een paar dagen tot hooguit één week. Bij iets interessants klik ik de vacature verder open en kan je door klikken op ‘online sollicitatieformulier’ en dan wordt je altijd gelinkt naar een externe website. Dit is meestal een uitzendbureau of een vacaturewebsite zoals Indeed, Jobbird, Vacaturebank enz. en soms het bedrijf zelf, dat laatste zelden overigens.collage niet gevondencollage niet gevonden vacatures

(Wat ook een bijzonder leuke website is, en anders dan de andere, is: Vacatureluurs. Kritisch en out of te box.)

Vervolgens zie je dan ‘error’ na ‘error’ of de bekende ‘404’ meldingen of simpelweg de mededeling dat de vacature die je zocht niet meer beschikbaar is… Op de foto in deze blog zie je voorbeelden van hoe dat er uit ziet. Erg frustrerend als je iets leuks hebt gezien waar je op wilde gaan solliciteren.

Van een ander aantal vacatures komt het regelmatig voor dat plaatsnamen verward worden. Etten-Leur in Brabant wordt dan gecategoriseerd onder Etten in Gelderland. Had ook een aantal plaatsnamen zoals Groede en Sluis (Zeeuws-Vlaanderen) die ook onder Etten Gelderland geschaard worden. Ik dacht eerst nog dat het misschien via een uitzendbureau in Etten Gelderland ging, maar nee, stomweg fout geplaatst. Geen goede topografische kennis en dan wordt het wel een heel eind reizen voor je werk.collage etten

Poosje terug ook een aantal vacatures voor Fletcher Hotels, die een nieuw hotel gingen bouwen/starten in Etten-Leur Brabant en de vacatures ook onder Etten Gelderland plaatsten. Heb het nagebeld bij het Werkplein in Doetinchem en hoorde dat werkgevers ook toegang hebben tot Werk.nl en de vacatures zelf plaatsen en daar dan ook verantwoordelijk voor zijn. Misschien een zinloze actie, maar heb toch Fletcher Hotels maar gemaild dat ze wel eens wat mochten gaan doen aan kennis van plaatsen en dat Etten-Leur Brabant geen Etten Gelderland is.

Soms kom je ook hele bijzondere contractvormen tegen in de vacatures. Dat er tijdelijk of vast of oproepbasis bij staat is te begrijpen. Maar dat je een contract krijgt tot 12-12-2050…. Da’s best lang en fijn als je vastigheid wilt. Een contract van 35 jaar… daar kan je alleen maar van dromen… of misschien ook wel niet. Als het te mooi klinkt om waar te zijn, dan is het ook meestal niet waar…

Verder had ik afgelopen week nog een vacature die ik nader wou bekijken, maar toen ik extern verder gelinkt zou worden kreeg ik de melding dat het FORBIDDEN was en geen ‘access to this document’ had…. Bijzonder… op die manier krijgt de betreffende werkgever vast niet veel reacties en ook weer frustrerend als je daar op wilt solliciteren.

Mijn ervaring met de vacatures op Werk.nl is dat je er nauwelijks wat aan hebt. Hooguit zitten er 1 of 2 tussen waar ik met mijn opleiding en werkervaring op kan reageren en waar ik een redelijke kans van slagen zou kunnen hebben. Daarom kijk ik zelf liever naar vacaturewebsites of via Facebook naar pagina’s waar vacatures op staan in mijn regio. Daar heb je echt meer aan. Via Google trefwoorden intypen kan ook goede vacatures opleveren, alleen wordt je dan vaak wel weer verwezen naar vacaturewebsites. Helaas heeft het tot nu toe nog geen betaalde baan opgeleverd, maar in ieder geval heb je daar wel het gevoel dat je meer kans maakt en dat deze vacatures ook echt bestaan, dan via Werk.nl

De website Werk.nl is een soort van noodzakelijk iets, dat je i.v.m. je uitkering en het UWV contact nodig hebt en moet gebruiken. Het aantal vacatures is wel heel veel, maar als daar het grootste gedeelte ervan niet meer bestaat en vergeten wordt om te verwijderen door de werkgevers, wordt je er als werkzoekende niet echt enthousiast van. Verder is de site niet traag en loopt lekker vlot en op de onderhoudswerkzaamheden na, zijn er nagenoeg geen storingen. Het functioneren van deze site kan uiteraard stukken beter ingesteld worden. Maar het is en blijft een overheidsdingetje dat nog enorm verbeterd kan worden.

Dit zijn dan wel mijn persoonlijke ervaringen, misschien zijn andere lotgenoten er enthousiaster over, en dan ben ik daar best wel benieuwd naar en kan je natuurlijk rustig reageren op deze blog.

 

 

Scoren Mora bitterballen in de oven?


Soms heb je ’s avonds wel eens trek in een lekkere snack. Bijvoorbeeld een lekker bitterballetje. Maar om dan die vette frituurpan tevoorschijn te halen en nog te moeten ‘nagenieten’ van de lucht heb je dan weer geen zin in.

Zelf frituur ik altijd buiten onder ons afdak, hebben we binnen geen last van de vette geur.

Tegenwoordig zie je dan ook steeds meer snacks die ook in de oven kunnen. Ideaal. Denk je dan. Gemakkelijk op een bakpapier de oven inschuiven, duurt wel wat langer dan het frituren uiteraard, maar het is dan wel een stuk minder vettig en hopelijk net zo lekker en knapperig.

Ik had al eens de ovenfrikandellen van Mora geprobeerd en de kroketburgers, allebei kunnen ze in de oven en als je wilt kan het ook gefrituurd worden, maar de insteek was om het gewoon eens te proberen in de oven.

Met de frikandellen en de kroketburgers had ik wel goede ervaringen. Ze bakken mooi bruin en met name de kroketburgers was het natuurlijk wel spannend om te ervaren of ze ook lekker knapperig en krokant blijven. Vaak is het zo dat ze in de oven dan zo week en slap gaan worden. Echter niet met de kroketburgers, die werden verrassend goed, lekker bruin en krokant.

Dan moet het met de rundvleesbitterballen van Mora ook wel lukken dacht ik zo.collage_20150413151805919_1

Voorwaarde is wel dat je de oven goed voorverwarmd en meestal op een vrij hoge stand ook, in dit geval op 250 graden. Even goed kijken of je een elektrische oven hebt of een hete lucht oven, kan een verschil maken. Ik doe er altijd een bakpapier onder, scheelt ook weer met de vettigheid en het blijft niet vastplakken op de bakplaat.

Afgelopen zaterdagavond waren de bitterballen wel een teleurstelling. Nadeel van bitterballen is dat ze, doordat ze rond zijn, wel regelmatig gedraaid moeten worden, anders blijven ze niet echt rond, gaan ze wat inzakken en krijg je van die donkere plekken doordat de hitte van de bakplaat te lang op één punt verhit wordt.

Waar ik al bang voor was gebeurde dan ook, de balletjes werden niet stevig krokant en waren nogal slapjes. Voorzichtig eten dus, tussen twee vingers en niet te veel druk uitoefenen, anders viel de hete binnenkant op je lip of kin. Verschillende waren ook al kapot geknapt, waardoor de ragout al naar buiten kwam puilen en van die bobbeltjes veroorzaakten op de gepaneerde korst.

Nee, bitterballen in de oven ga ik niet meer doen. Ze smaken hartstikke lekker, daar niet van, maar om ze lekker krokant te krijgen kan je ze beter gewoon ‘ouderwets’ in de frituurpan gooien. Dat gaat ook nog eens sneller, in een paar minuten zijn ze dan klaar. In de oven moet je ze al gauw zo’n 20 minuten laten bakken.

Dus samengevat: het ene product gaat goed in de oven, het andere valt gewoon tegen. Bitterballen zijn geen succes in de oven, frikandellen en kroketburgers zijn prima te doen.

Hamza Baba Gaanderen*


Hamza Baba Gaanderen is inmiddels permanent gesloten. Desondanks wil ik deze review laten staan als eerbetoon aan een fijne eigenaar, die vanwege gezondheidsredenen moest stoppen.

Al sinds jaar en dag, en dan heb ik het over heel, heel veel jaren is Hamza Yildiz al een Gaanderense inwoner die zo ingeburgerd is dat het soms wel lijkt alsof hij hier geboren is. Niets is minder waar, zoals zijn naam al doet vermoeden is hij van Turkse komaf, spreekt overigens prima Nederlands en zelfs nog een mondje Achterhoeks plat.

Zijn shoarma – döner – kebap – pizzeriazaak Hamza Baba genaamd, zit al heel wat jaartjes op de mooie strategische hoek van de Hoofdstraat/Bloemenweg in Gaanderen.hamza

In de zomermaanden zul je Hamza dan ook veelvuldig buiten aantreffen en ziet hij heel wat mensen langskomen en is er altijd tijd voor een vriendelijke woord, praatje of gewoon een ‘hoi’ in het voorbijgaan.

Waar het om draait is natuurlijk het eten dat ik hier beoordelen wil, en ik ben ervan overtuigd dat bijna heel Gaanderen en omgeving bij Hamza al wel eens gegeten of iets besteld heeft.

Kwalitatief heel erg goed en lekker. Van diverse döner/shoarma schotels en broodjes en kebap tot verschillende (zelfgemaakte) pizza’s. En mocht je wat anders willen dan op de menukaart staat: in overleg is dat altijd mogelijk. In principe kan je alle kanten op en kan je het ook zelf samenstellen als je iets niet zo lekker vind of juist iets wèl eraan toegevoegd zou willen hebben, bijvoorbeeld wat de pizza’s betreft.

De prijzen zijn ook heel erg redelijk en absoluut niet aan de dure kant, de kwaliteit is immers constant en je weet dat het goed spul is dat je krijgt.

De hoeveelheid eten is ook ruim voldoende, bij bestellen en bezorgen krijg je het fatsoenlijk verpakt zodat het nog goed warm is. De schotels kan je krijgen met aardappelschijfjes of friet, pita of turks brood en er is keuze uit een aantal verschillende sauzen. Lekker portie rauwkost erbij en smullen maar.

De bezorging gaat ook altijd supersnel, een uitstekende prestatie. Gemiddeld hoef je niet langer te wachten dan 15 tot 20 minuten. Dat is hooguit als het erg druk is, maar meestal heb je het binnen die tijd thuis bezorgd. Ik ken wat shoarma zaakjes in de omgeving die er bijna een uur over doen… als je grote trek hebt, duurt dat wel erg lang…

Uiteraard kan je ook bij Hamza gezellig gaan ‘uit eten’. Een gezellige gelegenheid en alles ziet er keurig schoon en helder uit. En als je in de zaak zelf gaat eten is er altijd de persoonlijke aandacht van Hamza zelf. Je voelt je daar méér dan gast alleen, alsof je zijn beste vriend bent. Een warm onthaal.

Naast eten kan je er ook gezellig een avondje wat drinken. In de winter binnen, in de zomer een sfeervol terras waar het supergezellig is tot in de late uurtjes.

Een gezellige vuurkorf erbij met brandend hout erin en de sfeer is helemaal compleet. Je waant je op warme zomeravonden in een of ander tropisch, buitenlands vakantieoord met het uitstekende gezelschap van Hamza erbij en dorpsgenoten.

Kom je nou voor het eerst bij Hamza, dan kom je zeker nog eens terug. Het smaakt naar meer, qua eten, kwaliteit èn gezelligheid.

 

Himalaya ‘Complete Care’ Herbal tandpasta


Het klinkt allemaal eigenlijk te mooi om waar te zijn: Herbal tandpasta van Himalaya. Een compleet verzorgende tandpasta, die helemaal op natuurlijke basis gemaakt is (veganistisch) van kruiden en planten. Dat kan eigenlijk niet, ook al ziet de verpakking er mooi glanzend en glimmend groen uit, met lieflijke blaadjes en plantjes er op afgebeeld.collage_20150403190821270

Thuis in mijn gezin, is mijn dochter nogal kritisch op het gebruik en de (on)zin van fluoride in tandpasta. Daar begin ik ook zo langzamerhand mijn twijfels over te krijgen en of dat allemaal wel zo goed is. Nu denken we daar meestal niet bij na en van kinds af aan is dit fluoride in bijvoorbeeld drinkwater en ook in tandpasta’s en mondwatertjes er zo in geslopen dat we de verhalen geloven dat fluoride ons gebit versterkt en op die manier minder gaatjes kunnen ontstaan of ontstoken tandvlees.

Parodontax heeft in hun assortiment in ieder geval wel tandpasta die fluoridevrij is, alleen is de bekende zoutige smaak iets waar niet veel gebruikers aan kunnen wennen. Al moet ik zeggen: het went. Na een paar dagen weet je al niet beter en mis je de toegevoegde mintsmaakjes niet eens.

Toevallig zag ik deze week bij mijn Dio drogisterij in Gaanderen deze tubes van Himalaya liggen. Herbal. Plantaardig dus. Maar ik word er altijd een beetje argwanend van. Aan de andere kant wil ik altijd wel de dingen zelf geprobeerd en ervaren hebben, dus ik heb er eentje gekocht, gelijk maar de ‘Complete Care’ voor € 3,99 waarvan ik de prijs nog wel mee vind vallen, je hebt tandpasta’s waar je het dubbele voor betaald.

De tandpasta in de tube zelf ziet er wat grijzig/beige-achtig uit, lijkt een beetje op soepele klei. Smaak is prima, inderdaad het mintsmaakje weer, maar in een milde vorm en niet scherp dat je mond van binnen zowat in brand staat. Je proeft ook een korrelachtige structuur, dat een polijstende werking heeft en tandplak goed verwijderd. Of het zijn werk doet wat het beloofd: Complete Care (totale verzorging) dat zal ik over een half jaar ongeveer pas weten.

Meer geïnteresseerd was ik dan ook in de ingrediënten en dan schrik je toch wel van de waslijst van scheikundige termen wat er allemaal in zit.

Wat er aan ‘plantaardig’ in zit is o.a. Miswak, dit is afkomstig van een soort boom die groeit van Oost Afrika t/m Midden Azië. In deze Miswak zitten natuurlijke fluoriden die goed zijn voor tanden en lichaam. Daar gaan we dan maar van uit.  Ook zit er Babool in, dit is een soort van Acacia, dat ook goed is voor onze mondverzorging. Miswak en Babool verminderen eventuele tandvleesontstekingen. De Pommegranate (granaatappel) heeft een samentrekkende werking, waardoor je tandvlees sterker gaat worden. Verder vind je nog een aantal plantennamen terug, bloemenextracten en limoenen die in deze tandpasta verwerkt zitten.

Fluoride lijkt hier wel in te zitten uit het feit dat er ‘calcium fluoride’ in verwerkt is. Calcium fluoride komt in natuurlijk vorm voor als ‘fluoriet’ wat een soort edelsteen/mineraal is. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat dit er in verwerkt zit, waarschijnlijker is dat het eerder scheikundig samengesteld is.

Helaas ook dingen zoals: sorbitol (een zoetmaker) en sodium benzoate (conserveringsmiddel).

Kortom, hoè plantaardig is deze tandpasta? Laten we het houden op fifty-fifty.

Hoeveel Aardbei & Caja zit er in de dubbeldrank van Appelsientje?


Tijdens de Paasdagen, waar het ontbijt/lunch/brunch centraal staat, hoort ook wel een lekker vruchtensapje. Aangezien deze in de aanbieding was bij de supermarkt, besloot ik eens wat van Appelsientje Dubbeldrank te proberen.

In dit geval (onder andere) ‘Aardbei & Caja’. appelsientje

Tijdens het ontbijt waren we het pak eens aan het bestuderen en dan met name: wat zit er nu eigenlijk in?

Dan kom je al gauw tot de conclusie dat het wel bedroevend gesteld is met het gehalte aardbei en cajâ. De aardbei kennen we wel als fruit, cajâ niet zo goed, en de cajâ is een soort van gele pruim, die in Brazilië cajâ genoemd wordt, maar in Suriname mopé.

De ingrediënten voor dit dubbeldrankje zijn welgeteld: 2,1% aardbei en 1% cajâ… Wel heel erg weinig als de naam van dit dubbeldrankje ‘Aardbei & Caja’ heet. Dan verwacht je toch echt wel meer dan slechts een totaliteit van 3,1%.

Voor het overige bestaat deze dubbeldrank uit: water – en uit sapconcentraat verkregen vruchtensap (waaronder appel, peer, citroen, aroniabes en kers). De 2,1% aardbei en 1% cajâ is ook verkregen uit sapconcentraat.

Het totale ‘vrucht’ gehalte in dit literpak is tenminste 43%, waarvan ik vermoed dat de overige 57% gewoon uit water bestaat.

Het enige positieve is dat er geen conserveermiddelen aan toegevoegd zijn, dit is namelijk mogelijk doordat het sap kort verhit is en daardoor langer houdbaar. Maar we weten dat als je bijvoorbeeld groente te lang kookt, dat dan de vitamientjes verloren gaan. Vandaar dat er ook weer vitamine C er aan toegevoegd is…

Daarnaast is er nog natuurlijke aroma toegevoegd en… wat heel goed te proeven is aan dit sap is de toegevoegde suiker.

Heel jammer, want het is inderdaad behoorlijk aan de zoete kant, waarbij voornamelijk een geur van nep-aardbei je neusgaten invliegt en ook de kleur van het sap is erg rood.

Er zit zo’n 10 gram suikers in per 100 ml. Energie is 43 kcal per 100 ml., wat er op neerkomt dat als je het hele pak in je eentje op drinkt, dat je dan 430 kcal naar binnen hebt gewerkt, en dat is heel, heel erg veel.

Met zulke zogenaamde ‘gezonde’ sappen kom je er wel achter dat er geen vers fruit meer in te vinden is en je maar beter zelf een lekkere smoothie in de blender kan doen met alleen maar vers fruit.

Maar ook dan: alles met mate.

Magazine ‘Boodschappen’ van de Coop.


Maandelijks ligt het blad ‘Boodschappen’ bij de Coop winkels in de rekken, bij de kassa, klaar om mee te nemen. Dit neem ik dan ook telkens mee, ziet er altijd erg aantrekkelijk uit en zit altijd bomvol met lekkere recepten, tips, puzzels en in het midden voor de kids het blad Tsjakka… deze laatste haal ik er overigens meteen uit. Heb geen kids meer van die leeftijd, wordt hier niet meer gelezen. Maar dat maakt niet uit, voor de kids is het een leuk lees-doe-maak-win blaadje.

Iedere supermarkt heeft tegenwoordig wel zijn eigen ‘glossy’ en opmerkelijk is dat bij de Plus, dit blad ‘Boodschappen’ exact hetzelfde is. collage_20150331165732719

Iedere ‘Boodschappen’ heeft wel een thema, en nummer 4 in dit geval gaat natuurlijk voornamelijk over Pasen. Lekkere recepten en superleuke ideetjes om lekker te brunchen (of voor de vroege vogels: ontbijten). Op de bijgaande foto in deze blog had ik het recept op pagina 24 uitgeprobeerd: gevuld croissantbrood. We halen hier thuis wel vaker croissantdeeg. Van de Aldi zijn ze trouwens goedkoper: 1,09 euro en van Danerolle kosten al gauw zo’n 2,72 euro. Op zich kan je ze allebei goed gebruiken. Mijn voorkeur qua prijs is het croissantdeeg van de Aldi. En nogmaals, qua smaak en textuur maakt het echt niets uit.

Maar een leuk idee om van dit deeg eens iets anders te maken dan het standaard opgerold croissantje, normaal vul ik zelf ook al wel met een plakje kaas, bacon of iets zoets zoals jam of hagelslag, maar dit zag er zo leuk uit.

Ik ga het recept hier niet uitleggen, dat kan je lekker vinden in de ‘Boodschappen’ nummer 4 bij de Coop of de Plus supermarkt. Smaakte in ieder geval erg lekker, en ik ga met de Pasen zeker nog eens variëren met iets zoets, iets van amandelspijs, met rozijnen of gehakte walnootjes erbij…

Uitgebreid ruimte in dit blad dit keer dus voor eten met Pasen, van ontbijt tot lunch/brunch tot diner en lekkere verrassende hapjes (fingerfood). Een leuk stukje met 6 variaties op een salade, zoiets staat er in alle uitgaves van dit blad, maar dan telkens met een ander basisgerecht. Verderop altijd een leuk streekgerecht, met een leuk verhaal erbij van degene die in die streek woont, soms een heel bijzonder gerecht, waarvan je denkt: zou dat wat zijn? En voor wie durft probeert het gewoon een keertje uit.

Ook altijd ruim baan voor de kinderen, om alleen wat te maken of samen met hulp van, ziet er altijd erg vrolijk en sfeervol uit.

Beetje achterin het blad mijn favoriete onderdeel: Budgetkoken. Verrassende recepten, meestal een stuk of 9,  die super voordelig zijn, low budget dus. En het ziet er allemaal zo lekker uit, dat je echt denkt: is dit budgetkoken? Want vaak denk je dan aan saaie en nare eenvoudige gerechten, maar dit is zo lekker, verrassend kleurrijk, gevarieerd, dat je er gewoon zin in krijgt.

Aan het eind van het blad altijd een leuke prijspuzzel en de datum voor het nieuwe blad.

Tussen door natuurlijk ruim baan voor de advertenties, zonder dat deze storen. Het aantal advertenties valt overigens reuze mee en is absoluut niet overheersend. Kortom de ‘Boodschappen’ van de Coop en Plus is een mooi glimmend en glanzend blad, bommetjevol met lekkere recepten en tips en geeft veel inspiratie. Want iedere dag is het toch weer de vraag: ‘Wat eten we vandaag?’ Nou, met wat eigen fantasie erbij kom je heel ver en heb je dat (luxe) probleem niet meer. En heb je geen fantasie, dan neem je het recept exact zo over.

Echt een aanrader om dit blad eens mee te nemen.

Een ander magazine dat de Coop nog uitbrengt (minder vaak) heet: Aan de keukentafel. Naar mijn idee is dat 4x per jaar, een winter-, lente-, zomer- en herfstnummer. Gezellig om te lezen, op mooi stevig papier met leuke recepten, weetjes en bijzonderheden. Dit blad is gerelateerd aan het tv-programma ‘Pluijm’s eetbare wereld’ op RTL4 met René Pluijm. Ook een aanrader trouwens om te kijken. Een programma waar de passie voor eten vanaf spat!

Japanse lekkernijen bij Jamin


Jamin is natuurlijk een overheerlijke snoepwinkel waar een groot assortiment van snoepgoed te koop is.

Met een bijzondere interesse voor Japans voedsel, is er bij mij en mijn dochter een nieuwsgierigheid naar al die schattige snoepjes die in Japan verkrijgbaar zijn en daar vandaan komen.

Zo is er bij Jamin ook een bijzonder assortiment uit Japan en dat moet natuurlijk even uitgeprobeerd worden.

Bij de ‘crazy candy’ is er zoveel te vinden, dat verpakt is in kleurige zakjes met Japanse teksten erop, waar wij niet veel van snappen, maar met Google translate is het soms wel mogelijk om het even om te draaien van NL naar Japans, leuk ook dat Google translate er een luidsprekertje bij heeft staan, waarop je hoort hoe je het uit moet spreken.

Terug even naar de lekkernijtjes uit Japan bij Jamin: we hebben een zakje uitgeprobeerd waarin schattige poezenpootjes verpakt zitten, geen echte natuurlijk, maar de pootafdrukjes van een poes zoals je die ziet als je het voetzooltje van een poes bekijkt met die zachte kussentjes. Dit zakje had de smaak van frisse appel. Lekker zacht van structuur en fris zoet. Het smaakt vooral niet overdreven zoet… echt lekker! En uiteraard zijn er diverse smaakvarianten.10622908_10153201666582460_4874717721799643775_n

Het andere snoepgoedje dat we geprobeerd hebben is Kasugai Strawberry. Een zak met aardbei gomsnoepjes met ook een zachte structuur en in ieder snoepje zit echte aarbeiextract. Glutenvrij ook nog… ideaal voor mensen met een glutenallergie. Handig is ook dat ieder snoepje apart verpakt is, misschien wel niet echt milieuvriendelijk, maar voorkomt wel dat de snoepjes aan elkaar blijven plakken. Zachte frisse aardbeiensmaak en verrassend fris en niet overdreven zoet van smaak.

11081478_10153201666517460_7136199864999557746_n

Ook bij Jamin leuke drinkflesjes met een glazen balletje als ‘dop’ en als je dat erin drukt, blijft het ‘hangen’ in de soort van ingedeukte hals van de fles en je kan drinken. Erg leuk om zo’n flesje als het leeg is ter decoratie ergens neer te zetten. Enige nadeel is dat je het flesje dan wel leeg moet drinken en niet tussendoor kan afsluiten… maar who cares?

Tot slot nog een lekker Hello Panda koekje, verpakt in een schattig doosje. Een soort van biscuit koekje, klein en gevuld met chocolade of met aardbeiensmaak. Lekker met een kopje thee of koffie.

Japan is leuk, het voedsel is er leuk, en het snoepgoed heeft een schattige uitstraling met wervelende kleurtjes en Japanse teksten.

Allemaal te koop bij Jamin!

おいしいお菓子

Oké: het budgetmerk van de Coop


Naast de bekende merkartikelen in een supermarkt heb je ook de huismerken en iedere supermarkt heeft ook een budgetmerk in de schappen liggen.collage_20150309194117119

In mijn dorp Gaanderen hebben we twee supermarkten: de Aldi en de Coop en daar moeten we het als inwoners mee doen. In eerste instantie hadden we alleen de Coop en de Aldi is pas een kleine twee jaar geleden erbij gekomen.

Doorgaans koop ik mijn boodschappen bij de Coop en af en toe bij de Aldi, waarbij laatstgenoemde niet persé met alles goedkoop is en het loont zich om goed te kijken naar de prijzen. Meestal liggen de goedkoopste producten onderin de schappen en op ooghoogte de duurdere merkartikelen.

Als voorbeeld kan je de koffiepads vergelijken van Aldi en Coop, qua smaak is het echt geen groot verschil en is het uitstekend te drinken. Het merk van Senseo is in feite schreeuwend duur en als je regelmatig koffie drinkt of visite hebt, kan je gerust het huismerk kopen. De koffiepads van de Aldi zijn helaas meer dan een euro duurder dan het Oké merk van de Coop. Ook het huismerk van de Coop dat Markant heet is altijd nog duurder. Het Oké merk van de Coop is wat ze noemen een budgetmerk en tot op heden is dit nog het goedkoopste koffiepadje.

Regelmatig kijk ik toch naar dit budgetmerk van de Coop, het is echt de moeite waard om het eens te proberen. Ook al oogt de buitenkant van Oké niet echt uitbundig vrolijk en kleurrijk de spotgoedkope prijs is de moeite waard.

Doorgaans zijn de verpakkingen van dit Oké merk wit gekleurd met een getekende opdruk en tekst wat er in zit. Meer dan 200 van deze Oké producten zijn in het assortiment van de Coop opgenomen.

Veel dingen gebruik ik hier gewoon van, bijvoorbeeld roomboter, bakboter, wasverzachter, koffiepads, koffiemelk, papieren zakdoekjes enz. om maar eens wat te noemen. Andere producten probeer ik altijd even uit en daar ben ik nog mee bezig, heb nog niet het hele assortiment gehad. Soms kan een product tegenvallen en soms valt het reuze mee.

En om wat voor reden je het dan ook koopt, het scheelt je een heleboel onnodig uitgeven van je geld. Soms kan je niet anders en heb je bijvoorbeeld een krap budget, of loop je bij de schuldsanering met een beperkt weekgeld en het kan ook maar zo zijn, dat je gewoon zuinig van aard bent en geen zin hebt om meer uit te geven dan nodig is, alleen maar omdat het een bekend merk is. Schaam je er niet voor en probeer het gewoon eens uit.

Te verkrijgen bij de Coop: het budgetmerk Oké.

 

 

 

 

 

 

 

Nieuwetijdswinkel ‘de Robijn’ in Doetinchem


Een oase van rust en inspiratie is de nieuwe tijdswinkel ‘De Robijn’, waar ik graag kom, om even rond te neuzen, iets leuks te kopen of om aan de grote leestafel te lezen. Even binnenwippen en er snel weer uit lukt altijd moeilijk en daar heb ik dan ook geen behoefte aan want het is fijn vertoeven daar en te kijken naar de mooie spulletjes en de heerlijke geuren op te snuiven.

Hun assortiment gaat van edelstenen tot boeddha’s, van allerlei ‘leesvoer’ tot aan mooie spirituele kaarten, mooie spullen voor in huis, wierrook, sieraden, geuren, muziek en mooie cadeautjes, te veel om op te noemen.

Vanaf 1 euro kan je al iets heel leuks vinden en uiteraard ook hele dure dingen. Het is maar net wat je wilt uitgeven en wat je te besteden hebt, kortom voor de kleine en de grote portemonnee.collage_20150304190426413

‘De Robijn’ bestaat al sinds 2005, begonnen als klein knus winkeltje aan de Hooge Molenstraat in Doetinchem. In november 2014 gaf toenmalige eigenaresse Heidi de fakkel door aan de huidige eigenaren Anne en Niels.

Waar Heidi nog beperkte openingstijden had, hebben Anne en Niels dit verruimd en zijn ze iedere dag geopend. Wat leuk is dat Anne en Niels ook wat commerciëler van opzet zijn, in ieder geval enorm actief op de website van de Robijn en ook op hun Facebookpagina. Commercieel, zonder een nare bijsmaak en zonder dat de essentie van hun winkel in het gedrang komt.

Ze maken je op deze manier via de social media en internet graag op attent wat voor moois ‘de Robijn’ je te bieden heeft. Het is niet alleen een winkel waar je kopen kan, maar er is tijd, rust en vooral meer ruimte in hun nieuwe pand, een paar deuren verder in nog steeds dezelfde straat.

Er worden ook bijvoorbeeld workshops gehouden en je kan er readings, lezingen enz. bijwonen, maar ze zelf ook houden aldaar. Dat kan wekelijks, maar ook eenmalig.

‘De Robijn is’ niet altijd het goedkoopste, in vergelijking met bijvoorbeeld spirituele winkels online op internet, maar ze hebben kwalitatief heel mooie spullen die de prijs echt waard zijn. En zoals ik al eerder zei in het begin van deze blog, je kan er ook met de hele kleine portemonnee naar toe. Altijd wel iets moois te vinden, iets inspirerends. Voor jezelf, of om zomaar te geven aan iemand als cadeautje.

En ook al ga je met niets de deur weer uit, ook dat is helemaal prima.

 

 

 

 

 

 

Killer Queen en Oh So Sheer van Katy Perry


Nadat Killer Queen (het dieprode flesje) van Katy Perry uit 2013 gelanceerd werd, kwamen er later ook nog andere geuren die de naam Oh So Sheer meekregen. De naam Killer Queen is geïnspireerd op de gelijknamige hit van Queen. Het flesje met de dieprode kleur en bijzondere puntige vorm was de eerste die ik had en bijzonder lekker rook, kruidig, warm en je hebt er erg lang plezier van, de geur blijft lang hangen.

Toen ik hoorde dat er meer varianten op de markt waren, was ik erg nieuwsgierig geworden hoe deze zouden ruiken en omdat de eerste mij goed bevallen was, ging ik snel overstag.

Hiervan heb ik de blauwe versie: Royal Revolution (uit 2014) en de paarse limited edition Oh So Sheer, een speciale geur voor de lente en de zomer van 2014.collage_20150124171440430

Blue Revolution is een bloemige en fruitige geur. De topnoten van de geur bevatten aroma’s van granaatappel en rose freesia. De hartnoten zijn jasmijn, oranjebloesem en sandelhout. Daarnaast zijn er basisnoten te vinden van vanille orchidee, leer en muskus.

De paarse flacon ‘Oh So Sheer’, is een wat lichtere zoetige en fruitige geur. De topnoten bevatten sappige bessen, zwarte bessen en donkere pruim. De hartnoten zijn rode bloem, jasmijn, fresia en plumeria. De basisnoten worden gevormd door kashmir hout, vloeibare praliné, karamel en patchouli.

Misschien dat je nu denkt, wat zijn dan topnoten, hartnoten en basisnoten? Ik zal het je uitleggen.

Een parfum wordt opgebouwd uit een mengsel bestaande uit alcohol en soms water als oplosmiddel voor de geur bestanddelen.

Alcohol verdampt uiteraard vrij snel, maar de geur bestanddelen blijven dan op de huid achter en vervliegen als het ware in een aantal uren na het opbrengen van de parfum.

En omdat sommige bestanddelen sneller vervliegen dan andere en de ene langer op de huid achterblijft dan de andere, ruikt een parfum niet telkens hetzelfde.

De klassieke opbouw van een parfum bestaat uit drie soorten ‘noten’:

  1. Topnoten – dit zijn de geuren die je het eerste ruikt na het opbrengen van een parfum en het meest dominant zijn. Deze geuren zijn erg belangrijk voor de verkoop van een parfum, dit is immers de eerste indruk die je hebt en waarop veel mensen besluiten of ze dat parfum willen kopen of niet en of ze het lekker vinden ruiken of niet. Beter is dan ook om nog een poosje te wachten omdat de geur van een parfum verandert. Wat in eerste instantie lekker ruikt, kan zomaar na een uur niet meer lekker zijn, en andersom natuurlijk. Ook is je type huid van invloed op de geur en of je man of vrouw bent enz.
  2. Hartnoten – deze geuren komen naar boven als de topnoten grotendeels weg zijn en dat is zo’n 10 minuten nadat je een parfum hebt opgebracht. Vrijwel alle bloemengeuren zitten in hartnoten.
  3. Basisnoten – deze geuren blijven als laatste over, nadat ook de hartnoten grotendeels vervlogen zijn, en dat is meestal zo’n één à twee uurtjes na het opbrengen van het parfum. Deze noten kunnen nog uren lang hun geur afgeven.

Wat betreft de geurlijnen van Katy Perry, moet ik zeggen dat ik deze echt lekker vindt ruiken en ze ook lekker lang blijven hangen. Kwalitatief vind ik ze beter dan de geurtjes van andere ‘celebs’, waarvan ik in een eerdere blog al een geur van Beyoncé behandelde.

Favoriete Katy Perry parfum vind ik wel de eerste geur die ze gelanceerd heeft, die donkerrode flacon. Daarnaast heb ik de blauwe flacon en de paarse flacon in gebruik en van deze twee heeft de blauwe mijn voorkeur. Deze blijft wat langer hangen dan de paarse. Maar dat ligt ook aan mijn voorkeur voor parfums, ik houd persoonlijk van zwaardere geuren die lang aanwezig blijven. Lichtere en bloemige zijn iets minder mijn favoriet.

In ieder geval zijn de geurtjes van Katy Perry echt beter dan van alle andere ‘celebs’ die ik inmiddels al geprobeerd en geroken heb.

Wasa Thin Crisp: Rosemary & Sea Salt en Sesame & Sea Salt.


Wat zijn deze ‘knäckebrödjes’ toch lekker…. In de smaken Rosemary & Sea Salt en Sesame & Sea Salt en ook nog een naturel variant.

Wasa is bekend van de knäckebröd, crackers, sandwich en mueslirepen waarbij ik zelf meestal de gewone knäckebröd gebruik, niks geks, aparts of bijzonders… heb daarnaast ook wel eens andere producten geprobeerd van bijvoorbeeld Lu (ook heel lekker).

Echter, totdat ik een hele poos geleden alweer op de reclame deze Thin Crisp voorbij zag komen… en iets nieuws, betekent meestal dat als het me wat lijkt, ik het ook uitprobeer. En ik moet zeggen deze twee smaken van Thin Crisp zijn gigantisch lekker…10962066_10153117405502460_2127410999_n

Omdat ik altijd al gek ben op sesamzaad, heb ik deze smaak het eerste uitgeprobeerd. Je proeft overduidelijk de aanwezigheid van sesamzaad en het licht zoutige van het Sea Salt dat erop gestrooid ligt. Erg brossig zijn deze superdunne knäckebrödjes… eigenlijk mag je dat niet meer zo noemen. Want waar knäckebröd dat stevige, stoere en hard krokante heeft, hebben deze Thin Crisps een soort verfijndheid en wat luxere uitstraling. Lekker krokant en brossig en ultradun.

Uiteraard daarna ook de Rosemary & Sea Salt geprobeerd… en als je van rozemarijn houdt, dan is ook in deze crisp de smaak overduidelijk aanwezig met het zoutige op je tong en in je mond. De rozemarijnvariant is zoutiger dan die met sesamzaad. Het is een kwestie van persoonlijke voorkeur. Naast deze crisps hebben ze ook nog een naturel variant, deze tref ik echter (nog) niet aan bij onze supermarkt (Coop) in het dorp.

De crisps lenen zich uitermate voor hartig beleg, iets zoets zou eventueel nog kunnen bij de sesamvariant, maar het combineert het beste met hartig. En met niks erop zijn ze ook uitstekend te eten en is het een low calorie tussendoortje.

In de kartonnen verpakking zitten de Wasa Thin Crisp per set van 2 verpakt. Per setje zitten er 11 in. Totaal 22 lekkere crisps voor de prijs van € 1,69 bij de Coop.

Fruit en noot repen van ‘Eat Natural’


Een gezond en verantwoord tussendoortje… fruit en noot repen van ‘Eat Natural’ dat is wat ze van dit soort repen altijd suggereren… vaak zitten ze echter bomvol suikers en bevatten ze tè veel calorieën, maar laten we dat eens gaan onderzoeken en… hoe smaken ze?11015797_10153151408817460_188507329_n

Deze repen zitten per 3 stuks verpakt in een doosje waarvan het papier recycle-achtig aanvoelt… waarschijnlijk om het ‘goede’ en ‘natural’ idee te benadrukken.

Er zit amandelen in, abrikozen, kokosnoot, honig en omhuld met een yoghurt laagje. De reep is grof van structuur, heeft een wat zachte bite en is niet hard of knapperig. Wat je duidelijk proeft is chocola (?) wat ik vreemd vind, want dat zit er absoluut niet in. De ‘yoghurt’ smaakt niet naar yoghurt, niet fris of wat zurig, maar behoorlijk zoet. Verder proef je zeker duidelijk de kokos en rozijnen (?) … maar deze laatste zitten er ook niet in, maar dat zal dan wel de abrikozen zijn… heel bijzonder. Af en toe wat stukken amandel, wat je proeft aan de structuur en bite, maar niet een amandelsmaak.

Al met al is het niet echt een geweldig tussendoortje. Smaakt niet vies of raar, maar maakt het niet waar wat er op de verpakking vermeld staat. Ik proef geen abrikozen en geen yoghurt. Alleen veel zoetigheid, waarvan ik hoop dat het van de honing afkomstig is en niet stiekem toegevoegde suikers of andere zoetstoffen.

In ieder geval beweerd dit merk dat het glutenvrij is en oké voor vegetariërs.

En natuurlijk moeten we er niet in geloven dat dit zo gezond en verantwoord is, het is gewoon lekker als tussendoortje en als je er van houdt, maar de yoghurt blijkt gedroogde yoghurt te zijn, en de abrikozen blijken gedroogde abrikozen te zijn. Er staat vermeld dat er wat honing in zit, maar zeer zeker zitten er dus ook suikers in en glucosestroop.

Ook zit er pèr reep behoorlijk wat calorieën in, namelijk 231 kcal… en dat is best veel. Vet en koolhydraten zijn het grootste aandeel dat er in zit, respectievelijk 12,8 gram en 19,4 gram per reep.

De prijs van deze drie repen ligt tussen de € 3,- en € 3,80

Elie Saab ‘le Parfum’ & Armani code ‘ultimate’


Kijk, als je eens wat shopt bij parfumerie Douglas, is het altijd leuk als ze wat samples meegeven van parfums. Altijd fijn om dat uit te proberen, voordat je je miskoopt aan een dure fles die later toch niet je luchtje blijkt te zijn.collage_20150225183629079

De eau de toilette van dit sample van Elie Saab ‘le Parfum’ is een lekker zoetig bloemig geurtje.

Eerlijk is eerlijk, van Elie Saab had ik nog nooit gehoord. Hij is dus een modeontwerper, afkomstig uit Beiroet. Hij maakt bij het ontwerpen van zijn creaties graag gebruik van details als: pailletten, diamantjes en parels. Hij is autodidact, dat wil zeggen dat hij zichzelf het modevak aangeleerd heeft. Sinds 2002 geniet hij meer bekendheid toen Halle Berry tijdens de Oscar uitreikingen één van zijn creaties droeg. Andere bekende cliënten van hem zijn: Celine Dion, Beyoncé, Angelina Jolie, Christina Aguilera enz. Elie Saab creëert dus ook geurlijnen, waaronder deze ‘le Parfum’.

Het zoetige geurtje dat zich openbaart als je het op je pols sprayt is duidelijk te ruiken, na een poosje verdwijnt dat hele sterke zoete en blijft er een licht zeepjesachtig geurtje over, dat heel lekker mild ruikt en een duidelijke boventoon heeft van rozengeur. Hartnoot is ylang-ylang en de basisnoot is patchouli en amber. Helaas merk ik persoonlijk niet deze geuren, ook na verloop van tijd niet. Het enige dat duidelijk blijft ‘hangen’ is de licht zoetige rozengeur en iets fruitigs. Het kan er aan liggen dat dit een eau de toilette is en niet een eau de parfum. Een lekker lichtvoetig geurtje dat niet bedwelmend aan doet.

Dan de ‘code ultimate’ van Armani. Geen onbekende, voor wat betreft Giorgio Armani, Italiaans modeontwerper die zich daarnaast bezig houdt met ontwerpen van schoenen, juwelen, horloges, interieur en uiteraard parfums. Deze ‘eau de parfum’ is beduidend meer aanwezig, in eerste instantie heb je zoiets van wow heftig… later wordt deze lucht wat afgezwakt en blijft er een aangename geur over die wel duidelijk ‘ruikbaar’ is en een beetje kruidenachtig. Het is luxe geur die je een gevoel van status geeft. Vanilleachtig en arabica koffie die de oranjebloesems versterken.

Een 30 ml flacon van Armani code ultimate eau de parfum is bij Douglas ongeveer € 65,-

Een 30 ml flacon van Elie Saab ‘le Parfum’ eau de toilette is bij Douglas ongeveer € 43,-

Nailpolish toppertjes van Maybelline, Anny en Essence


Gisteren mijn nageltjes gelakt met Maybelline Color Show Street Artist. Dit is zo’n gave nailpolish en dan met name bedoeld als topcoat.

Het flesje dat ik heb heet ‘Pink Splatter’, het is een blanke topcoat met diverse vormen glitters en glimmertjes erin. Witte zeshoekige stukjes, metallic blauw en metallic paarse kleinere zeshoekige stukjes, piepkleine paarse en blauwe glittertjes en witte sliertjes. Dit alles door elkaar gemengd geeft een superleuk effect op je nagels.collage_20150222213853012

Je kan het bescheiden houden en je nagels eerst een blanke basiclaag geven, daarna de topcoat van Maybelline erop en aflakken met Insta-Dri van Sally Hansen (zie mijn eerdere blog over dit product). Met dit laatste product blijft het langer mooi en gaaf op je nagels zitten.

Maar spannender is het om je nagels in een mooie kleur te lakken die mooi past bij de Color Show van Maybelline, in het geval van deze ‘Pink Splatter’ kan je mooi fel blauw gebruiken, paars, zwart of fuchsia… laat je fantasie de vrije loop en je hebt echt gave nagels.

Maybelline heeft van deze serie een aantal verschillende flesjes, naast de ‘Pink Splatter’ is er nog een ‘Wild at Heart’, ‘Green Graffiti’, ‘Nighttime Noise’ en ‘Blue Beats’.

In Nederland zijn deze speciale flesjes van Maybelline helaas erg moeilijk te krijgen en moet je echt goed de winkels afstruinen of op internet rondshoppen.

Een ander bijzonder flesje dat ik bij parfumerie Douglas heb gekocht is van Anny no. 517 ‘Wild at Heart’ chrome finish. De kleur is erg mooi rozig-oranje-zalm-goud, al deze kleurtjes zitten erin met een mooie metalic glans erover. Als je het flesje beweegt of je nagels, dan verandert de kleur ook mee. Zoals je metallic auto’s hebt met zo’n mooie glans, zo heeft deze nagellak het ook. Het is een sprankelende kleur, die zomers aandoet en je nagels een feestelijk tintje geven.

Anny is een mooi merk met mooie strakke flesjes, en als je de lak van Maybelline, die ik hierboven al noemde, niet kunt vinden, is er van het merk Anny de ‘Shop till you drop’ lijn, ook een fantastische vervanger.

Dan nog een flesje van Essence, Nail Art, special effect topper. Echt een gave topcoating. Met vrij grove stukjes glitter en glammer erin. Staat geweldig mooi op je nagels en het type glitter is groter dan de gemiddelde glitternagellak. In de knalblauwe kleur die ik heb, valt het echt goed op.

In deze lijn van Nail Art, special effect topper, zitten nog meer fantastische kleuren tussen

Het enige nadeel van deze topcoating is, dat het erg moeilijk te verwijderen is van je nagels. Zorg in ieder geval voor een blanke of gekleurde basiscoating en verwijderen kan je het beste met aceton doen, met gewone nailremover krijg je het echt niet weg.

Dit komt gewoon door de nogal grove glittertjes die in deze nagellak zitten.

Een nagelstyliste tipte me om het er gewoon voorzichtig af te vijlen, maar doe dit wel uiterst voorzichtig want anders beschadig je ook je nagels natuurlijk.

Prijs van de Maybelline Street Artist nagellak: ongeveer € 5,-

Prijs van de Anny bij parfumerie Douglas: ongeveer rond de € 10,-

Prijs van de Essence Nail Art, special effect topper bij Kruidvat: rond de € 2,-

Leonie’s Trimsalon


Vandaag alweer de 3e keer dat ik onze hond, een Cavalier King Charles Spanielcollage_20150220204608588, heb laten trimmen bij Leonie’s Trimsalon, waarvan 2x een complete trimbeurt en 1x lekker wassen en nageltjes knippen.

Eigenaresse Leonie Hilverink is nog niet zo heel lang voor zichzelf bezig, maar dat zegt niets over haar kwaliteiten en ik ben uitermate tevreden over haar.

Ik was op zoek naar een trimsalon in Gaanderen voor onze hond. Het is dan qua afstand ook gewoon gemakkelijker, aangezien we geen auto in ons bezit hebben. Na wat googlen zag ik dat er inderdaad een trimsalon in Gaanderen aanwezig was en ik had dan ook al gauw een afspraak gemaakt.

De prijs was hetzelfde als bij mijn andere trimsalon in Terborg waar ik altijd naar toe ging, namelijk € 45,- voor compleet wassen, knippen en alle andere trimtechnieken, föhnen en nagels knippen.

Voordeel van Leonie is, dat je er snel terecht kunt, meestal al wel in dezelfde week als je belt. En dat is hartstikke fijn, uiteraard weet je wanneer je hond weer getrimd moet worden en kan je op tijd bellen, maar dat het allemaal zo snel kan is soms erg handig. Bijvoorbeeld voor de kerstdagen wilde ik onze hond alleen even opfrissen met een lekkere wasbeurt, nagels even checken voor slechts € 10,-

Leonie heeft een mooie rustig ingerichte trimsalon, eenvoudig maar met mooie moderne spullen en erg belangrijk: het is er schoon.

Mijn vorige trimsalon waar ik kwam,  zag er heel erg stoffig en viezig uit, niet fris, ondanks dat ze echt goed was, was een flinke schoonmaakbeurt echt wel nodig daar.

Bij Leonie niet, daar is het gewoon schoon, fris en opgeruimd, het wordt duidelijk goed bijgehouden.

Leonie luistert ook goed naar wat je wilt. Mijn vorige trimsalon was gespecialiseerd in o.a. Cocker Spaniels, en zij vond dat mijn hond bijvoorbeeld de oren lang moest laten, omdat dat bij het ras hoorde. Nu zijn lange oren erg lastig omdat ze altijd gauw nat worden doordat ze in het eten en drinken hangen en daardoor sneller vies worden en het gaat klitten. Ook al houdt je dat dagelijks bij en borstel je de oren los, wat ook wel moet, naarmate ze langer worden krijg je dat probleem. Leonie is daarin ook praktisch en kijkt er ook naar, dat het in de praktijk handiger is dat je hond langer schoon en klittenvrij blijft.

Zo’n 2,5 uur is ze bezig met onze hond en qua prijs is het heel schappelijk en vind ik het echt niet duur.

Ze gebruikt een heerlijke shampoo waardoor onze hond heerlijk en nog behoorlijk lang aangenaam ruikt. Zo lekker!

Ik vind het een superfijne trimsalon, waarvan ik hoop dat ze nog veel klanten erbij gaat krijgen in de toekomst en ook zo fijn dat het gewoon in Gaanderen is. Zolang onze hond er nog is, blijf ik zo wie zo klant bij Leonie’s Trimsalon.

Neem eens een kijkje op haar website of op haar Facebookpagina

Verlichting: magnetiseur en masseur Rudy Koppenol


Voor geïnteresseerden in magnetiseren en masseren kan je naar Rudy Koppenol gaan.

Magnetiseren is d.m.v. energie pijnklachten verlichten en blokkades wegnemen, zowel lichamelijk als geestelijk.

Rudy is inmiddels bezig met de cursus Wellness Massage en je kan je dan ook heerlijk laten ontspannen tijdens een massage en dat ook inzetten als je eventueel pijnklachten of spierpijn hebt.wpid-wp-1424293444943.jpeg

De praktijkkamer is ook bijna klaar en wordt een mooie ruimte, waar er in alle rust gemagnetiseerd kan worden en massages gegeven kunnen worden.collage_20150312220100310

Ook is er de mogelijkheid voor cosmetische pedicure, dit wordt verzorgd door zijn echtgenote Edith.

In de praktijk zijn er ook cadeaubonnen te koop voor een massage of cosmetische pedicure.

Kijk eens op de website Verlichting van Rudy voor meer informatie.

Voor vragen of informatie kan je gerust mailen of bellen. Alle informatie staat ook op de website.

Grand’Italia Tortellini ai formaggi


collage_20150217183751609Pasta’s staan bij mij zeker 1x per week op het menu… soms wel 2x. Je kan er eindeloos mee variëren en het verveeld eigenlijk nooit.

Soms pak ik de pasta’s uit de koeling, deze zijn wel beperkter houdbaar en hoeven ook maar zo’n 3 à 4 minuutjes gekookt te worden.

Vandaag had ik de pasta die buiten de koeling bewaard wordt, gewoon uit het pastaschap van de supermarkt. Spaghetti, macaroni, fusilli, penne, tagliatelle enz. neem ik vaak van het huismerk, dat is in feite gewoon de ‘kale’ pasta waar je zelf nog van alles aan toevoegt.

Als het op tortellini aankomt, of ravioli bijvoorbeeld dan kies ik graag van het merk Grand’Italia. De kwaliteit hiervan is toch net een slag beter en smaakvoller dan die van het huismerk. Deze tortellini van vandaag was de formaggi, alleen met kaas gevuld en geschikt voor de vegetariërs onder ons. Je hebt ook tortellini met prosciutto crudo (gevuld met rauwe ham). Er zijn van de tortellini van Grand’Italia nog veel meer smaken en soorten, helaas heeft de Coop in ons dorp alleen deze twee bovengenoemde soorten.

De kooktijd van de tortellini is ongeveer 17 minuten… let vooral goed op dat het geen minuut langer is, anders krijg je een kleffe pasta die veel te zacht is.

En uiteraard maak of breek je een pastagerecht door wat je er nog bij toe gaat voegen… maar met fantasie kan je heel veel variëren.

Het aller lekkerste is uiteraard de verse pasta uit de koeling en als je het aandurft kan je het ook helemaal zelf bereiden. Grand’Italia heeft helaas geen verse pasta, maar het assortiment is wel enorm uitgebreid en voor een lekkere Italiaanse maaltijd hebben ze prima producten.

Alhoewel de naam anders doet vermoeden is Grand’Italia niet van Italiaanse afkomst en wordt gewoon in Nederland gemaakt en geproduceerd.

Prijs voor deze zak tortellini (250 gram) was bij de Coop € 2,69

Kaashoeve Ralph te Doetinchem


Vandaag een review over mijn kaasleverancier Ralph Wiltink van de Kaashoeve, die inmiddels alweer zo’n jaar of 5 bij mij, en andere klanten in de regio Achterhoek uiteraard, huis aan huis komt met zijn ove

collage_20150216191641362 1

rheerlijke kazen.

Donderdags is Gaanderen (waar ik woon) aan de beurt en nog heel ‘ouderwets’ vent hij rond met zijn kaas en zuivelproducten. Waar je vroeger nog de melkboer, groenteboer, bakker enz. had bestaat dit ambacht nog steeds.

De kazen die hij heeft zijn van een bijzondere kwaliteit, ambachtelijk bereid en overduidelijk minder zoutig dan de kazen die je bij de supermarkt koopt.

Nou hoor je mensen vaak zeggen: ‘ja, maar dat is zo duur, de supermarkt is goedkoper’, maar dat is niet helemaal correct. De prijzen die hij hanteert zijn echt niet duurder dan de supermarkt. Maar als je het gaat vergelijken met Aldi of Lidl… ja, dan zijn dat hele andere prijzen uiteraard. Als je echter wilt kiezen voor smakeloze, flauwe kaas, of juist hele zoute kaas, dan moet je naar die supermarkten.

Kaas van de Kaashoeve is absoluut KAAS… kaas zoals het hoort te smaken, je proeft het gewoon, de volle kaassmaak en niet het zoutige.

Het assortiment van Ralph is ook erg uitgebreid, van jonge tot hele oude kaas. Van kruidenkazen zoals bieslookkaas, brandnetelkaas, fenegriekkaas, zelfs een bijzondere groene pestokaas. Emmenthaler, brie, camembert, smeerkazen met kruiden. Geitenkaas met en zonder kruiden.

Qua zuivel géén melk, maar wel heerlijke vanille, chocolade of hopjesvla in een mooie glazen litersfles. Stevige yoghurt, volle yoghurt, magere yoghurt, yoghurt met fruit.

Daarnaast nog wat knabbel (nootjes) voor bij de borrel, harde worsten en smeerleverworst en in de winterperiode balkenbrij, met of zonder rozijnen en bakbloedworst.

Iedere week kan je kiezen uit al deze lekkernijen en als je een keer niets nodig hebt is het ook goed. Je kan contant betalen maar je kan ook pinnen bij Ralph.

Geen excuus meer om niet eens deze kaasleverancier te proberen… naast de kwaliteit die altijd 100% is, is Ralph ook nog eens een uiterst vriendelijke leverancier en een echte Achterhoeker die een geanimeerd praatje met je kan hebben.

De Kaashoeve van Ralph (en zijn compagnon) is online te vinden op http://www.kaashoeveachterhoek.nl én telefonisch bereikbaar op de volgende nummers:
0314 344850 of (bij voorkeur) 06-11340505

Verstegen: kruiden en specerijen


collage_20150213184350094Sinds lange tijd ben ik echt fan van de kruiden en specerijen van Verstegen.

Eerder was ik nog wel eens geneigd om de goedkope potjes kruiden te kopen, je kent ze wel, die witte plastic huismerk potjes met een prijs die meestal onder de € 1,00 zit… voor zout en peper is dat nog wel oké, maar als je eenmaal begint met de kruiden/specerijen van het merk Verstegen, merk je dat daar een enorm assortiment van aanwezig is. Gewoon te kopen in de supermarkt.

Uiteraard zijn verse kruiden altijd het aller lekkerste, maar soms is het een ander seizoen, waar je bijvoorbeeld niet goed bieslook kan verkrijgen en dan is gedroogde bieslook een prima alternatief.

De kruiden en specerijen van Verstegen zien er qua uiterlijk ook nog eens hartstikke mooi uit. De kleine en wat grotere potjes hebben allemaal de kenmerkende donkerrode dop. Op het etiket de eerste letter van het betreffende kruid/specerij mooi opgemaakt met het betreffende kruid/specerij.

Dus de K van Knoflook in knoflookjes, de P van Peterselie in peterselieblaadjes… staat ook erg leuk in de keuken in het kruidenrekje. Vormt mooi één geheel. Dan zijn er nog de grotere vierkante potten waarvan sommige ook dat donkerrode deksel hebben en de vriesgedroogde kruiden lichtgrijze deksels. Dan heb je ook nog een serie (biologische) tafelstrooiers, die allemaal een groene dop hebben.

Je kan het zo gek niet bedenken, verzin maar een kruid/specerij, of het zit wel in het assortiment van Verstegen, je wordt er bijna hebberig van en ook zo leuk om eens wat uit te proberen.

De smaken van Verstegen zijn echt erg lekker en hebben een volle, duidelijke, kenmerkende smaak en voegen iets toe aan je maaltijd als je aan het koken, bakken of braden bent en als je geen verse kruiden zo gauw bij de hand hebt. Een meer dan uitstekend alternatief.

Ook zijn de doppen bijzonder voor wat betreft als er iets gemalen moet worden, zoals peper, zeezout enz. er zit een uitstekende molen in. Geen plastic potjes, maar mooi glaswerk en al met al is het zowel van buiten als van binnen een kwalitatief hoog niveau.

Prijzen variëren uiteraard, ligt ook aan de grootte van welk potje je koopt en aan wat voor soort kruid/specerij erin zit. Gemiddeld zo tussen de € 1,80 tot € 6,00

Beyoncé ‘Heat Wild Orchid’ eau de parfum


Zelf heb ik al eens de eau de parfum ‘Heat’ van Beyoncé gehad. Deze eerste ‘Heat’ heeft een zoetig en vooral kruidig, beetje oriëntaals, warme geur.

Doorgaans ben ik niet gecharmeerd van geurtjes van beroemde sterren. Je hebt ze inmiddels in overvloed: Katy Perry, Christina Aguilera, Rhianna, Céline Dion, Avril Lavigne, Lady Gaga en ja, zo waar, zelfs Justin Bieber…

Op zich zijn de eerste geurindrukken verschillend en merk je wel dat iedere celebrity een ander en onderscheidend luchtje op de markt probeert te brengen, maar na ongeveer 15 minuten tot een half uurtje lijken ze allemaal op elkaar…

In deze review dan de ‘Heat Wild Orchid’ van de Beyoncé lijn. Ik kreeg een klein eau de parfum probeermonster bij de drogist aangeboden en altijd leuk om dat even uit te proberen hoe het geurt en hoe het draagt na verloop van tijd, daar zeg ik geen ‘nee’ tegen.10968059_10153114852567460_548003884_n

De eerste geurindruk is bijzonder zoet en vanilleachtig… best lekker en in principe ruikt bijna ieder geurtje dan wel lekker. Maar zoals gezegd na zo’n kwartiertje begint het behoorlijk te vervagen en blijft er een flauw licht zoetig luchtje achter. Eerlijk gezegd word ik er een beetje misselijk van, zo’n weeïg luchtje dat je ondanks de flauwigheid blijft achtervolgen.

En voor wie dit lekker vind is het prima om overdag te dragen, op je werk, gewoon bij normale gelegenheden waarbij deze geur in ieder geval niet overheerst.

Persoonlijk vind ik ook de flesjes van de Beyoncé lijn allemaal hetzelfde eruit zien: de ‘Heat’ heeft een roodbruine kleur, de ‘Heat Rush’ wat oranjeachtig, de ‘Midnight Heat’ een mooie paarse kleur (paars is mijn favoriete kleur), de ‘Heat Wild Orchid’ een fuchsia kleur en als enige heeft ‘Rise’ een ander (donkergrijs/zwart) flesje.

Op zich zijn de parfums waar de sterren hun naam aan koppelen ook niet echt duur, de prijs valt reuze mee.

Dus als je een leuk geurtje wilt voor een leuke prijs, zijn dit soort parfums prima te doen en moet je zelf ook een beetje uitproberen wat je favoriet is. De lijn van Beyoncé heeft dus niet mijn voorkeur. Binnenkort ga ik nog een review schrijven over twee geuren van Katy Perry… twee geuren die ik wel kwalitatief beter vind.

Gemiddelde prijs van de Beyoncé eau de parfums zijn er vanaf 15 ml voor zo’n € 15,-

Milka Bubbly Caramel – 300 gram.


Een gigantische reuzenreep/tablet van Milka.

De gewone bubbly variant was er al, van deze Bubbly Caramel zijn echter de bubbels gevuld met zachte, vloeibare caramel, een prima combinatie. De chocoladerepen van Milka zijn superlekker. Romige, zachte melkchocolade.

De reuze variant van 300 gram is eigenlijk te groot voor 1 persoon… alhoewel… ik had deze gekocht om samen met mijn dochter te proberen, te delen en van te genieten. Je breekt deze bubble reep vrij gemakkelijk bij de bubcollage_20150128143935503bles af, als je echter een bubble kapot breekt zie je de lekkere caramelvulling zitten en als je even wacht loopt deze er traag uit. Zover zal het echter niet komen, want dan is het al verdwenen in je mond.

Wel een hoog smeltniveau, lang tussen je vingers houden en het smelt weg, maar ook dat zal niet echt een kans krijgen, want de verleiding is niet te weerstaan om te proeven. In je mond smelt deze chocolade ook lekker zacht weg, dat komt door de brosse structuur. Het is ook niet te vergelijken met bijvoorbeeld Bros. Milka heeft een totaal andere chocoladesmaak en totaal andere bubbles.

Milka chocolade, voor wie het nog niet kent, is redelijk te vergelijken met Nutella chocoladepasta qua zoetheid en chocoladesmaak. Naast de nog vele varianten en maten die Milka produceert, is deze echt een heerlijk snoepmoment.

Prijs: € 2,65 bij de Coop.

Griekse Yoghurt – Milsani van de Aldi.


De lekkerste en qua inhoud goedkoopste Griekse yoghurt is te verkrijgen bij de Aldi. Ik heb al diverse soorten geprobeerd bij verschillende supermarkten, maar ze zijn het allemaal nèt niet.

Griekse yoghurt hoort (vind ik) een stevige structuur te hebben, meestal hebben ze dat ook wel, maar zodra je het in een kommetje doet en eventueel zoet met wat suiker en door roert, verdwijnt die stevigheid en collage_20150203105705921wordt het lobbiger van structuur en je hebt er wat bij die dan weer net zo’n ‘vloeibaarheid’ krijgen als volle yoghurt.

Persoonlijk houd ik van de stevigheid die bij de Aldi verkrijgbaar is, waarbij de lepel bijna rechtop blijft staan. Ook zie je een soort korrelachtigheid en blijft het uit de koeling als de kou er net een beetje vanaf is, nog lekker stevig.

De smaak is ook lekker romig en vol en absoluut niet zuur. Als je geen grote zoetekauw bent kan je deze yoghurt prima gebruiken zonder suiker. Je mond trekt er niet van bij elkaar door de zurigheid, integendeel. Verder heeft deze Griekse yoghurt géén toevoegingen, zoals E-nummers en allerlei geur-, kleur- en smaakstoffen die je eigenlijk liever niet in je voedsel ziet.

Griekse yoghurt is gezonder dan gewone yoghurt, omdat er meer eiwitten en calcium inzitten en het is een bron van probiotica.

Uiteraard kan je deze yoghurt, en zeker deze van de Aldi, ook gebruiken als je een dipsaus wilt maken zoals bijvoorbeeld tzatziki of je eigen knoflooksaus, gemengd met mayonaise en de benodigde kruiden erbij is dat uitstekend te combineren.

De Griekse yoghurt van de Aldi zit in een handig emmertje met hengsel en een hersluitbaar deksel.

De inhoud is 1000 gram en dat is best veel, voor de meer dan schappelijke prijs van € 1,59.

Insta-Dri van Sally Hansen.


collage_20150128144048275Om de 5 weken ga ik naar de pedicure bij drogisterij te Boekhorst in Gaanderen. Lekker mijn voetjes laten verzorgen, teennagels knippen en vijlen, scrubben, rijke voetencrème en voetmassage. Als finishing touch worden mijn teennagels ook altijd mooi gelakt en dan is het even wachten tot ze goed droog zijn, voordat de sokken en schoenen weer aan kunnen.

In de zomermaanden niet zo’n probleem, slippers/sandalen aan met meestal blote voeten en ze kunnen netjes buiten nadrogen. In de wintermaanden is dat wat lastiger. Je denkt dat de nageltjes mooi opgedroogd zijn, sokken en schoenen aan en later thuis zie je toch de afdruk van je sokken in de nagellak en in het ergste geval is het randje al weggevaagd. Zo zonde.

Degene die de pedicure bij mij uitvoert heb ik dat verteld bij de volgende pedicurebehandeling en toen opperde ze het idee om na het lakken Insta-Dri van Sally Hansen eens te proberen. Het flesje pakte ze uit de winkel en probeerde het gelijk bij mij uit. En inderdaad, het was verbazingwekkend hoe snel het ineens droogde en je gewoon minder lang hoefde te wachten totdat ze goed droog waren.

Ongeveer een kleine 2 minuten na de gewone nagellak, breng je de Insta-Dri aan. Het lakt gemakkelijk uit en tip van de pedicure was om als laatste streek met het kwastje even over dwars aan de nagelrand ook wat aan te brengen. Vooral op de nagels van je handen is dat echt een goede tip, op die manier doe je namelijk ook wat langer met je nagellak, want de eerste slijtageplekjes ontstaan altijd aan het uiteinde van je nagels. Insta-Dri is dan ook ‘chip resistant’, en beduidend minder last van die lelijke afbrokkelende nagellak.

Insta-Dri is met een halve minuut al droog als je er (nieuwsgierig) even over heen aait en na 1 minuut is het echt droog, kan je er met je vinger stevig op drukken en laat het geen afdrukken achter van je vingers of van sokken/panty’s als je je teennagels gelakt hebt.

Geweldig fijn product dat echt waar maakt wat het beloofd.

Dit flesje van 13 ml kost bij te Boekhorst (Dio-drogist) € 4,99

Lekkers van Beckers, Partymix Asia, 16 miniloempia’s.


In de kartonnen verpakking van Beckers Partymix Asia, zitten vier verschillende smaken mini loempia’s (totaal 16 stuks):

Aziatische party loempia's

Aziatische party loempia’s

Hoisin loempia (de donkerbruine kleur): de smaak is wat ketjapachtig, beetje zoetig en barbecuesaus smaak. Misschien wat te veel sojabonen gebruikt, waardoor de structuur wat kruimelig is en een melige brij vormt. Deze variant is niet echt mijn favoriete smaak.

Pikante kiploempia (de oranje kleur): deze is echt pittig, kip in kleine kruimeltjes aanwezig, leuk oranje kleurtje, had alleen ietsje minder zoutig gemogen, maar het pittige karakter maakt het goed. Wel lekker deze.

Kerrie groenteloempia (de gele kleur): duidelijke kerriesmaak, licht pittig maar absoluut niet scherp van smaak, had ook ietsje minder zoutig gemogen, mooie structuur met wat mini groentes erin verwerkt. Redelijk lekker.

Zoetzure groenteloempia (de lichtbruine kleur): deze is mijn favoriet, samen met de pikante (oranje) loempia. Lekker zoet/zurig smaakje, leuke mini groentes erin verwerkt en een goede verhouding qua smaak.

Deze 16 miniloempia’s kan je frituren of in de oven bereiden. Zelf kies ik altijd voor de oven op een bakpapier. Komt nog wel enig vet vanaf, daardoor zijn ze minder vettig dan in de frituur. De oven wel goed voorverwarmen en halverwege de loempiaatjes even omdraaien. Gaat prima.

Ik gebruik de loempiaatjes altijd als bijgerecht. Als we mihoen eten, nasi of bami is het lekker om wat van deze knapperige en krokante loempiaatjes erbij te serveren.

Prijs: € 2,69 (Coop).

Kapsalon ‘Mea Vota’ te Gaanderen.


collage_20150129141638653Vandaag een review over mijn favoriete kapsalon, en dan is het met name de eigenaresse die het helemaal compleet maakt. Het contact van mens tot klant maakt een kapsalon nu eenmaal favoriet. En dat is het geval bij Mea Vota: Helga Schut-Siebelink.

Jarenlang ging ik naar een andere kapsalon in Gaanderen en was daar vaste klant, waar Helga (al jaren) in dienst was als kapster en een bekend gezicht. Steevast was altijd bij het maken van een afspraak mijn verzoek: ‘Kan ik geknipt worden door Helga?’

Altijd tevreden, toen al, ze wist precies wat je wilde en de coupe zat altijd perfect. Totdat ik vorig jaar zomer weer eens belde voor een knip- en kleursessie en mij werd verteld dat Helga er niet meer werkte!! Slik. Wat nu? Bijna wanhopig, want wie kan je haar dan knippen op de manier die Helga altijd deed? Besefte toen, dat het zo belangrijk was geworden wie je haar knipt dat je zoiets hebt van: niemand anders komt meer aan mijn haar, behalve….

Totdat ik via via hoorde dat Helga voor zichzelf was begonnen! Super super super!! Niet alleen ik helemaal gelukkig, maar ook mijn dochter die ook Helga fan is. Wat een fantastische carrière move en een droom gewoon waarmaken. Respect en bewondering daarvoor.

Samen noemen we Helga thuis inmiddels onze ‘haar-goeroe’…

Snel was er toen een belletje gemaakt naar kapsalon Mea Vota om af te spreken en toen al zeker wetende dat we voor de rest van ons leven daar blijven als klant.

Mea Vota is supermooi geworden, gezellig in de jaren 50-stijl met een ‘rock-a-billy touch’ ingerichte salon en echt leuke details qua inrichting die het helemaal af maken.

Het belangrijkste blijft natuurlijk degene die erin staat en dat is Helga zelf. Zoals ze was, zo is ze nog steeds, een vlotte dame, gezellig met een ‘no-nonsense’ mentaliteit, altijd in voor iets gedurfds of anders, maar ook ‘gewoon’ is mogelijk, ze luistert goed naar wat je wilt, geeft adviezen en tips en het komt helemaal goed.

Helga volgt ook workshops om up-to-date te blijven in haar vakgebied. Hierdoor leert ze altijd nog bij op haar vakgebied wat trends en verzorging en technieken betreft.

Ook al heeft Gaanderen een aantal prima kapperszaken, Mea Vota is echt een waardevolle aanvulling en deze kapperszaak heeft een prima start gemaakt en zal mijns inziens succesvol klanten blijven aantrekken en de passie spat er van af.

De prijzen zijn ook erg aantrekkelijk, goedkoper dan de gemiddelde kapperszaak. Pluspunt is ook dat Mea Vota op de dinsdag- en donderdagavond open is en producten gebruikt van het merk KIS (Keratin Infusion System). Wat haarkleuring van dit merk betreft, blijft het veel langer goed zitten, de kleur vervaagt nauwelijks, wat bij andere merken na een week of twee al begint te vervagen, is dit merk kleurvast. Daarbij is het niet op dieren getest, niet belastend voor het milieu en recyclebaar. Mooi pluspunt.

Met een strakke en verzorgde website en sinds deze week zelfs een heuse Facebookpagina erbij, is Mea Vota ook digitaal te bewonderen. In het echt natuurlijk leuker, met een lekker kopje koffie of thee en voor kinderen limonade.

(Broodje) Bapao kipsaté.


Altijd bijzonder zo’n (broodje) bapao, lekker klefferig en plakkerig en bleek aan de buitenkant, met binnenin een vulling. Het bleke aan dit broodje komt, omdat het gestoomd is, daardoor ontstaat er geen bruine korst zoals bij het bakken van broodjes.

Deze keer kipsaté van fabrikant Humapro (fabrikant van bapao en andere snacks uit Elst).10937739_10153073309947460_502678636_n

Ik verwarm het altijd 50 à 60 seconden in de magnetron op volvermogen, volgens de verpakking hoeft het maar 40 seconden, vind ik echter net wat te kort, omdat het dan niet goed warm wordt. Het kan in gesloten verpakking  verwarmd worden staat er op vermeld, ik knip altijd een heel klein hoekje van de verpakking eraf, zodat eventueel stoom en hitte kunnen ontsnappen.

Broodje eenmaal verwarmd en klaar, voorzichtig uit de verpakking halen, kan nogal wat hitte ontsnappen uit de verpakking en dat voelt niet fijn aan je handen.

Grappig dat het altijd een beetje aan het bord blijft plakken, maar vol goede moed zet ik er mijn tanden in.

Het duurt even voordat je bij de kern van de bapao bent en kipsaté gaat proeven en de buitenkant koelt snel af, maar de binnenkant blijft lang heet en brandde bijna mijn lip eraan.

Smaak: vooral zoetig, vaag ergens een satésmaak, de kip bestaat uit vierkante blokjes die een beetje tegendruk geven als je er op kauwt, beetje sponsachtig en of het 100% kip is? Betwijfel het. En met deze kleine kern van kipsaté moet je het mee doen. Het is een snelle hap voor de lekkere trek tussendoor. Je moet er niet te hoge verwachtingen van hebben.

Gekocht bij de Coop voor € 0,79 per stuk.

‘La Vie est Belle’ eau de parfum van Lancôme.


De mooie commercial met Julia Roberts en de diamanten koorden, maakte me nieuwsgierig naar deze eau de parfum spray van Lancome: La Vie est Belle (het leven is mooi).

Best een prijzig geurtje van een gerenommeerd merk, de gemiddelde prijs voor deze ‘eau de parfum’ van 30 ml ligt tussen de € 50,- en € 60,- . Deze was in de aanbieding bij parfumerie Douglas voor € 46,50.

La Vie est Belle is ook te verkrijgen als ‘eau de toilette’ (lichter) en ‘absolu de parfum’ (geconcentreerder), de ‘eau de parfum’  zit daar tussen in. Daardoor heeft de ‘eau de toilette’ de laagste prijs en ‘absolu de parfum’ de hoogste prijs.

collage_20150124170623862

Mooie verpakking, rechthoekig en lichtroze, zilverkleurig kader en letters. De flacon is supermooi van helder glas, licht roze inhoud, mooi ‘shiny’ lint om de hals van de flacon, platte vorm, licht lekker in de hand en vierkant afsluitdopje en een sprayverstuiver.

Van deze ‘eau de parfum’ heb je absoluut niet veel nodig. Eén keer verstuiven in je hals òf op je pols òf in je knieholte òf in je borstholte is voldoende. Deze plekjes zijn ook het beste omdat deze het warmste van je lichaam zijn en de geur daar het beste tot zijn recht gaat komen. Niet al deze plekken tegelijk dus, anders ben je een wandelende bloemenwinkel. Overdaad is nooit lekker, zelf ruik je het na verloop van tijd niet meer en voor je omgeving is het ook niet altijd aangenaam.

La Vie est Belle ruik je na de eerste spray uit de flacon direct als een duidelijk aanwezige kruidige, zoetige geur, neigend naar ‘zwaar’ en dat zoete snoepwinkelgeuren gevoel, een geconcentreerde samenstelling van diverse geuren. Het kruidige dat je in eerste instantie ruikt is afkomstig van de essence van Patchouli dat in deze geur verwerkt is… Na ongeveer  een uur gaat het kruidige er wat af en blijft het zoetige en fruitige over. Subtieler dan de eerste geurindruk en aangenaam aanwezig. Lekker zoet bloemig geurtje, waarin o.a. de Iris Gourmand is verwerkt en 60 overige bestandsdelen/ingrediënten.

Een volwassen parfum die past bij de groep vrouwen van 30 – 50 jaar… maar oké, zit je daar net wat onder of boven, gebruik het gerust. Deze geur blijft lekker de hele dag hangen en net als je denkt dat het vervaagt is, ruik je toch ineens weer een zweem van dit parfum.

Lancôme heeft van La Vie est Belle ook nog bodymilk en douchegel uitgebracht en een Eau de Parfum Legere (een wat lichtere zomervariant).

De parfum varianten zijn verkrijgbaar in: 30 ml, 40 ml, 50 ml, 75 ml en 100 ml, waarbij uiteraard de prijzen variëren van ongeveer € 45,-  tot € 110,-

Unox Speciaal: kip kerriesoep in een zak.


Unox Speciaal Kip Kerriesoep

Unox Speciaal Kip Kerriesoep

Koud uit de zak in een soepkom heeft deze Unox soep een hele dikke en stevige structuur en lichtgelig van kleur.

Ik had de verwachting dat dit een stevig soepje zou blijven, echter na opwarmen wordt de soep tijdens het eten steeds dunner en klettert het meer van je lepel af.

Ik verwarm de soep in de kom 1,5 minuut in de magnetron op vol vermogen, de kom haal ik er uit en roer het door. Omdat het dan nog niet warm genoeg is, gaat het nog een keertje terug in de magnetron voor 1 minuut op vol vermogen. Dan heb je in ieder geval een goede warme soep.

De smaak van de soep is licht zoetig, romig, eenmaal in de mond proef je ook in de verte een smaak van kerrie, de ietwat flauwe smaak en het lichtzoetige overheerst, niet een overduidelijke kerriesmaak, dit had wat nadrukkelijker aanwezig mogen zijn.

Nadat je het hebt doorgeslikt proef je achter in je mond een lichte tinteling, dat afkomstig is van de kerrie. Zelf kan ik goed ‘heet’ en ‘pittig’ eten hebben, dus dit viel mij zelf erg mee. Houdt je niet zo erg van pittig, dan zal je deze soep ervaren als ‘heet’. Het is in ieder geval wel merkbaar en te proeven.

Er zitten wat rode stukjes in de soep, dat paprika moet zijn, soms wat zachte, weeïge stukjes in je mond, dat is de taugé, jammer dat deze zo zacht in je mond aanvoelt en niet lekker knapperig is. De waterkastanje is het lekkerste en wèl knapperig, licht zoetig, meer naar gember neigende smaak, waar een goede ‘bite’ aan zit.

Kip in deze soep is zoals meestal er overheen gevlogen… heel weinig stukjes hiervan.

Het blijft soep uit een zak en niet ‘self-made’ waar de meesten te weinig ‘inhoud’ ervaren. Eventueel zou je zelf wat extra’s kunnen toevoegen, zoals paprika, wat taugé en kip.

Maar tijdens de lunch met een broodje erbij, of later in de middag is deze soep uit zak van Unox best wel lekker. Unox heeft meer bijzondere smaken op de markt gebracht, altijd leuk om eens uit te proberen hoe ze smaken.

Prijs voor deze zak soep: € 2,05 (bij de Coop).